چون گريه بلال آرام گرفت، گفتم: براى چه اين چنين مى‌گريى؟ گفت: دريغ كه چه چيزهايى بياد من آوردى. شنيدم كه حبيب من و برگزيده خدا كه درود خدا بر او و بر خاندانش باد مى‌فرمود سوگند به كسى كه مرا براستى و حق بر پيامبرى مبعوث فرموده است، آنان همچنان كه بر اسبها ايستاده‌اند از كنار مردم مى‌گذرند و بانگ تكبير برمى‌دارند و چون تكبير بگويند از امت خود صداى ناله مى‌شنوم. اسامة بن زيد پرسيد: اى رسول خدا! آن ناله چيست؟ فرمود: ناله تسبيح و ستايش است و چون مؤذنان‌

«اشهد ان لا اله الا الله»

بگويند، امت من مى‌گويند ما در دنيا فقط او را مى- پرستيديم. سروشى مى‌گويد. راست گفتيد و چون‌

«اشهد ان محمدا رسول الله»

بگويند امت من مى‌گويند اين آن كسى است كه پيام خدا را آورد و ما بدون اينكه او را ديده باشيم به او ايمان آورديم. سروش مى‌گويد راست مى‌گوييد، او كسى است كه پيام خدا را به شما رساند و شما به او گرويديد. اكنون سزاوار است كه خداوند شما را با پيامبرتان در يك جا قرار دهد و آنان را به منازل ايشان مى‌برند و آنجا چيزهايى از نعمت است كه نه چشمى ديده و نه گوشى شنيده و نه بر انديشه‌يى گذشته است.

آنگاه بلال به من نگريست و گفت اگر بتوانى- هر چند كه نيرو و توانى جز به عنايت خدا نيست- كه مؤذن بميرى، چنين كن.[١]

مجلس چهل و يكم در بيان فضايل نماز

خداوند متعال در آيه دوم سوره «بقره» فرموده است «كسانى كه به غيب ايمان مى‌آورند و نماز را بر پا مى‌دارند.» و در آيه هفتاد و يكم سوره «انعام» فرموده است «بگو هدايت خدا به حقيقت هدايت است و ما مأموريم كه تسليم فرمان خداى جهانيان باشيم و اينكه نماز را بپا داريد.» و در آيه بيست و نهم سوره «اعراف» فرموده است «بگو پروردگار من به عدل و درستى فرمان داده است و اينكه در هر عبادت روى به او آوريد.» و در آيات دوم و سوم سوره «انفال» فرموده است «همانا مؤمنان كسانى‌

[١]. اين روايت با ذكر سلسله اسناد در امالى شيخ صدوق با تفصيل بيشترى آمده است و به نقل از آن و با توضيح مرحوم مجلسى در صفحات ١٢٣ تا ١٢٧ جلد ٨٤ بحار الانوار، چاپ جديد، آمده است. و از صفحه ١٠٣ تا صفحه ١٨٢ همان جلد بحار الانوار، به روايات فضيلت اذان و اقامه اختصاص دارد. م.