ترجمه روضة الواعظين فتال نيشابوري - مهدوي دامغاني، محمود - الصفحة ٤٩١ - مجلس سى و نهم، در طهارت و ثواب آن

است فرو مى‌ريزد و همچنين گناهانى كه زبان و دهانت از راه گفتار ناصواب به دست آورده است فرو مى‌ريزد و چون دو دست خود را بشويى، گناهان دست راست و چپ تو فرو مى‌ريزد و چون بر سر و پشت پاهاى خود مسح كشى، گناهانى كه به سوى آن قدمهايت گام برداشته‌اند فرو مى‌ريزد، و اين پاداش وضوى تو است. دنباله اين خبر به خواست خداوند متعال در فصل نماز بيان خواهد شد.[١] امام صادق ٧ فرموده است، روزى امير المؤمنين على ٧ همراه پسرش محمد بن حنفيه نشسته بود و فرمود: محمد برايم ظرف آبى بياور تا براى نماز وضو بگيرم محمد آب آورد، امير المؤمنين با دست راست آب بر دست چپ خويش ريخت و فرمود «به نام خدا و سپاس خدا را كه آب را پاك‌كننده قرار داد و آن را پليد قرار نداد.» سپس بر موضع بول خويش آب ريخت‌[٢] و گفت «پروردگارا! آلت جنسى مرا در پارسايى و عفت بدار و عورتم را بپوشان و بدنم را بر دوزخ حرام فرماى»، آنگاه مضمضه كرد (آب در دهان گرفت و بيرون ريخت) و گفت «پروردگارا! در آن روز كه ترا ديدار مى‌كنم برهان مرا به من تلقين فرماى و زبانم را به ياد و نام خودت گشاده دار.» سپس استنشاق كرد و آب به بينى خود كشيد و گفت «پروردگارا! بوى بهشت را بر من حرام مگردان و مرا از آن محروم مدار و مرا از آنان قرار بده كه بوى و رايحه و عطر بهشت را استشمام مى‌كنند.» آنگاه صورت خويش را شست و گفت «پروردگارا! چهره مرا در آن روز كه چهره‌ها سياه مى‌شود سپيد بدار و در آن روز كه برخى از چهره‌ها سپيد است چهره‌ام را سياه مفرماى.» آنگاه دست راست خويش را شست و گفت «پروردگارا! نامه عمل مرا به دست راستم عنايت فرماى و جاودانگى در بهشت را به دست چپم ارزانى فرماى و با من محاسبه آسانى انجام بده.» سپس دست چپ خويش را شست و گفت «پروردگارا! كارنامه مرا به دست چپم عنايت مفرماى و آن‌

[١]. اين روايت در امالى صدوق دو بار آمده است.( صفحات ٣٢٨ و ٥٤٩) در منابع اهل سنت از طرق ديگر و نسبتا با تفصيل بيشتر در صفحات ٤ تا ٧ اخبار مكه ابو الوليد ارزقى( قرن سوم هجرى) آمده است. رك. به: چاپ مكه، ١٣٩٨ قمرى و به ترجمه آن به قلم اين بنده. م.

[٢]. خوانندگان ارجمند توجه خواهند داشت كه چون همواره آب در دسترس نبوده است، گاهى پس از قضاى حاجت و ادرار كردن با سنگ و كلوخ طاهر خود را پاك و خشك مى‌كرده‌اند و به هنگام وضو، شستن آلت براى زدودن نجاست با آب واجب بوده است و در اين مورد بايد به كتابهاى فقهى و رساله‌هاى عمليه مراجعه كرد. م.