او را تا كنار گورش تشييع مى‌كنند و او را با صدايى كه آن را همه چيز غير از آدم و جن مى‌شنود مى‌گويد: «اى كاش بار ديگر به جهان برمى‌گشتم و از نيكوكاران بودم» و مى‌گويد: «پروردگارا مرا برگردان شايد كه من به جبران گذشته كار پسنديده انجام دهم.» فرشتگان عذاب به او مى‌گويند: «هرگز، اين سخنى است كه فقط خودش با حسرت مى‌گويد» و فرشته‌يى مى‌گويد: «و اگر به دنيا هم برگردانده شوند به همان كارها كه از آن منع شده بودند بازمى‌گردند.» و چون او را در گورش نهند و مردم از او جدا شوند، نكير و منكر به بدترين حال همراه ترس و بيم او را مى‌نشانند و از او مى‌پرسند: خدا و پيامبر و آيين تو چيست؟ و زبانش بند مى‌آيد و توانا به دادن پاسخ نيست. آنان ضربتى به او مى‌زنند كه سراپايش را عذاب مى‌كند و همه چيز از آن به لرزه مى‌آيد و باز مى‌گويند: خدا و آيين تو چيست؟ مى‌گويد: نمى‌دانم. مى‌گويند:

آرى، نه دانستى و نه هدايت شدى و نه رستگارى يافتى. آنگاه براى او درى از آتش مى‌گشايند و براى او حميم دوزخ مى‌آورند و اين است معنى گفتار خداوند كه مى‌فرمايد: «و اما اگر از دروغگويان و گمراهان است، بهره‌اش حميم جهنم است و جايگاهش دوزخ.»[١] شاعر چنين سروده است:

«براى مردم همان چيزى را دوست بدار كه براى خويش و آنچه را كه براى خويش ناخوش مى‌دارى براى آنان مخواه. اگر خواهان پرهيزگارى هستى، اين اصل آن است و گر نه تو از آن دورى.» و اين دو بيت هم گفته شده است:

«اى كوشش‌كننده! شايد كه به رستاخيز با مژده و ايمنى برخورد كنى و از آن بيمى نداشته باشى. اين سخن استوار پيامبر است كه همچون مرواريد آن را به حق و راستى ميان شما فرموده و انشاء كرده است.» «آيين ما دوستى آل محمد است و هر كس آنان را دوست بدارد، دوست داشته مى‌شود. از ما دوستى و ولايت است و هر كس جز آل محمد بدلى براى خود بگيرد مستوجب عذاب است و هر گاه بميرد وارد دوزخ مى‌شود و كنار حوض پيامبر راه نمى‌يابد و اگر كنار آن برود رانده مى‌شود.»

[١]. اين روايت از قول شيخ صدوق با ذكر سلسله اسناد در تفسير برهان، ص ٢٨٤، ج ٤، آمده است. م.