است و هر آن كس مرا بيازارد بدون ترديد خدا را آزرده است و هر كس خداى را بيازارد، خداوند به اندازه گنجايش آسمان و زمين او را لعنت مى‌كند[١] (همه ساكنان آسمان و زمين او را نفرين مى‌كنند.) و همان حضرت فرموده‌اند: هر كس مى‌خواهد متوسل به من باشد و حق نعمتى بر من داشته باشد كه روز قيامت در قبال آن براى او شفاعت كنم، پيوند خويش را با اهل بيت من استوار كند و ايشان را شاد كند.[٢] و هم ايشان فرموده‌اند: هر كس در اين جهان نسبت به اهل بيت من به اندازه قيراطى نيكى كند، روز رستاخيز او را به اندازه قنطارى مكافات و پاداش مى‌دهم.

على ٧ فرموده است: آيين من آيين خدا و حسب و نسب من نسب پيامبر است.

هر كس دين و حسب مرا داشته باشد، همانا دين رسول خدا را خواهد داشت.

و پيامبر ٦ فرموده‌اند: من دو چيز گرانسنگ ميان شما باقى مى‌گذارم، كتاب خدا و عترتم كه همان اهل بيت منند. همانا كه اين دو پس از من جانشين منند و هرگز از يك ديگر گسسته نمى‌شوند تا كنار حوض كوثر پيش من آيند.[٣] همان حضرت فرموده‌اند: بهشت بر هر كس كه به اهل بيت من ستم يا با ايشان جنگ و نسبت به ايشان اهانت كند، يا آنان را دشنام دهد، حرام است. آنان را بهره‌يى در قيامت نيست و خداوند با ايشان سخن نمى‌گويد و به ديده رحمت بر ايشان نمى‌نگرد و آنان را پاك نمى‌فرمايد و براى آنان عذابى دردناك است.[٤] امام صادق ٧ فرموده است، اين دو آيه در باره دوستان و دشمنان ما نازل شده است:

«اگر از مقربان درگاه خداست، در آسايش و نعمت و بهشت ابدى است و اگر از منكران و گمراهان است، بهره‌اش حميم جهنم است و جايگاهش آتش دوزخ‌

[١]. در صفحه ٢٨٨ امالى ابن الشيخ آمده است و افزوده است كه پس از اين آيه ٥٧ سوره سى و سوم( احزاب) را تلاوت فرمود. م.

[٢]. در بحار الانوار، ص ٢٧٧، ج ٢٦، چاپ جديد، به نقل از امالى صدوق آمده است. م.

[٣]. براى اطلاع بيشتر در مورد اين حديث و صور مختلف آن در منابع اهل سنت، رك. به: بحث مستوفاى مرحوم علامه مجلسى در صفحات ١٠٤ تا ١٦٦ جلد ٢٣ بحار الانوار، چاپ جديد. م.

[٤]. با اندك تفاوت لفظى كه به جاى اهانت، تعرض است، در صفحه ٢٠٢ امالى ابن الشيخ و به نقل از آن در بحار الانوار، ص ٢٠٢، ج ٢٧، چاپ جديد، آمده است. م.