بود به حضور ايشان آوردم و با او همان گونه رفتار كرد كه در روز نخست رفتار فرموده بود و زبان خود را در دهان كودك نهاد و گويى به طفل شير يا عسل مى‌داد و سپس به او فرمود: پسركم! سخن بگو! و او گواهى به يگانگى خداوند داد و سپس بر پيامبر و امير المؤمنين و امامان ديگر درود فرستاد و پس از درود فرستادن بر پدر خود اندكى درنگ فرمود و سپس اين آيه را تلاوت كرد: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌ و ما اراده كرديم كه بر آن طايفه ضعيف و ذليل در آن سرزمين منت نهاده و آنها را پيشوايان خلق قرار دهيم و وارث ملك و جاه فرعونيان گردانيم و در زمين بر آنها قدرت و تمكين بخشيم و به چشم فرعون و هامان و لشكريان ايشان آنچه را كه از آن انديشناك و ترسان بودند بنمائيم.»[١] موسى كه از راويان اين روايت است مى‌گويد از عقبه خادم هم در اين باره پرسيدم. گفت: حكيمه راست و درست گفته است.[٢] محمد بن عبد الله طهوى‌[٣] مى‌گويد: پس از رحلت امام حسن عسكرى ٧ پيش حكيمه دختر امام جواد رفتم تا در مورد حجت و امام و اختلاف و سرگردانى مردم در آن موضوع از او بپرسم. به من فرمود: بنشين. نشستم و چنين گفت: اى ابا محمد! توجه داشته باش كه خداوند متعال هيچ گاه زمين را از حجت و امام گويا و حجت خاموش خالى نمى‌گذارد و امامت را پس از حسن و حسين ٧ در دو برادر قرار نداده است و آن هم فضيلتى مخصوص آن دو است كه در زمين نظير آن دو وجود ندارد و خداوند متعال فرزندان امام حسين ٧ را بر فرزندان امام حسن فضل و برترى بخشيده است همچنان كه فرزندان هارون ٧ را بر فرزندان موسى ٧ برترى داده است، هر چند كه موسى ٧ بر هارون برترى داشته و حجت و پيشواى او بوده است، و تا روز قيامت فضل و برترى از فرزندان حسين ٧ است. از اين حيرت و سرگردانى هم براى مردم چاره‌يى نيست و بايد كسانى كه بر باطلند در اين سرگردانى گرفتار

[١]. آيات ٥ و ٦ سوره بيست و هشتم( قصص) و براى اطلاع بيشتر از روايات خاصه به تفسير برهان، ص ٢٢٠، ج ٣، مراجعه فرماييد. م.

[٢]. اين روايت با ذكر سلسله سند در باب چهل و دوم كمال الدين و تمام النعمه شيخ صدوق آمده است. رك. به: ص ٤٢٤، چاپ ١٤٠٥ قمرى، حوزه قم. م.

[٣]. نسبت اين شخص در نسخه‌هاى مختلف كمال الدين به صورتهاى ظهرى، زهرى، طهرى و مطهرى آمده است. رك. به: حاشيه صفحه ٤٢٦ كمال الدين، همان چاپ. م.