شدم. ابو جعفر ٧ به روى من لبخند زد و به غلام گفت: آب را به من بده و آن را گرفت و مقدارى را نوشيد و به من داد نوشيدم، و چون مدت زيادى آنجا نشستم باز تشنه شدم و باز ايشان آب خواستند و همچون بار نخست عمل فرمود و خود نوشيد و سپس به من داد و لبخند زد. محمد بن حمزه مى‌گويد: محمد بن على هاشمى به من گفت: به خدا سوگند تصور مى‌كنم همان گونه كه رافضيان مى‌گويند ابو جعفر آنچه را در دلهاست مى‌داند.[١] ابراهيم بن عقبه مى‌گويد: براى امام هادى ٧ نوشتم و پرسيدم: آيا زيارت مرقد مطهر امام حسين ٧ برتر است يا زيارت كاظمين؟ مرقوم فرمود: زيارت امام حسين ٧ مقدم است و كاظمين زيارت دو تن و داراى پاداش بزرگترى است.[٢] امام جواد ٧ در مدينه شب جمعه نوزدهم رمضان يا نيمه رمضان سال ١٩٥ هجرى متولد شد و در آخر ذى قعده و هم گفته‌اند روز شنبه ششم ذى حجه سال دويست و بيست در بغداد در حالى كه مسموم شده بود شهيد شد و رحلت فرمود و در آن هنگام بيست و پنج ساله بود. مادرش كنيزى به نام خيزران است كه از بستگان ماريه قبطيه (مادر حضرت ابراهيم پسر حضرت ختمى مرتبت) است و هم گفته‌اند نامش سبيكه و از مردم نوبه بوده است. مدت امامت ايشان هفده سال بوده است.[٣] محمد بن ابى طلحه عونى چنين سروده است:

«سلام و روح و ريحان بر رضا باد و سلام بر كسى كه همچون او و چون ستاره درخشان است.» ديگرى مى‌گويد:

«فرزندان احمد ٦ همگى خاك آلود و داراى جامه‌هاى ژنده و همچون درخت اراك هستند و حال آنكه زنازادگان بر همگان حكومت و پادشاهى مى‌كنند.

پروردگار ما كه همه افلاك را آفريده است پاك و منزه است.»[٤]

[١]. در اصول كافى، ص ٤٩٥، ج ١، و ارشاد مفيد، ص ٣٠٥، آمده است. م.

[٢]. اين روايت در تهذيب شيخ طوسى، ص ٨٢، ج ٦، و اصول كافى ص ٥٨٣، ج ٤، و با اسناد ديگر در عيون اخبار الرضا، ص ٢٦١، ج ٢، آمده است. م.

[٣]. براى اطلاع از ديگر اقوال در اين باره، به صفحات ١ تا ١٨ جلد ٥٠ بحار الانوار چاپ جديد مراجعه فرماييد. م.

[٤]. براى اطلاع از اشعار ديگر از جمله اشعار سيد مرتضى و مهيار ديلمى و ديگران به صفحات ٣٩٢ تا ٣٩٩ جلد ٤ مناقب ابن شهر آشوب مراجعه فرماييد. م.