آن سال همان جا رحلت فرمود و پشت سر مرقد پدر بزرگش موسى بن جعفر عليهما- السلام به خاك سپرده شد).[١] على بن خالد مى‌گويد: در سامرا بودم. به من خبر رسيد، مردى را از شام در غل و زنجير كشيده و آورده‌اند و در سامرا زندانى است و ادعاى پيامبرى كرده است. من بر در زندان رفتم و با پاسبانان و زندان‌بانان مدارا كردم. اجازه دادند پيش آن مرد رفتم. ديدم مردى خردمند و عاقل است. به او گفتم: فلانى! داستان تو چيست؟ گفت: مردى از اهالى شامم و در محلى كه گفته مى‌شود سر امام حسين ٧ را آنجا نصب كرده‌اند (به نيزه گذاشته‌اند) به پرستش و عبادت خدا مشغول بودم.

شبى در همان حال كه روى به محراب عبادت داشتم و ذكر خدا مى‌گفتم، ناگاه شخصى را برابر خود ديدم و به او نگريستم. به من گفت برخيز، برخاستم. اندكى مرا راه برد. ناگاه خود را در مسجد كوفه ديدم. او نماز گزارد و من هم همراهش نماز گزاردم. سپس به راه افتاد و از آنجا رفت و من هم با او بودم. اندكى رفت، ناگاه خود را در مسجد پيامبر ديدم. او به رسول خدا درود و سلام فرستاد و نماز گزارد. من هم همراهش نماز گزاردم. سپس اندكى راه رفت و ناگاه خود را در مكه ديدم. او طواف كرد، من هم طواف كردم. سپس از مكه بيرون آمد. اندكى راه رفت و من ناگاه خود را همان جا يافتم كه در شام به عبادت مشغول بودم و آن شخص از نظرم ناپديد شد و من از آنچه ديده بودم متعجب و سرگردان ماندم. سال بعد باز همان شخص را ديدم و سخت شاد شدم. مرا صدا كرد پاسخ دادم و همچون سال گذشته رفتار كرد و چون خواست از من جدا شود گفتم: ترا به حق آن كس كه ترا بر اين كار توانا ساخته است سوگند مى‌دهم بگويى كيستى؟ فرمود: من محمد بن على بن موسى بن جعفرم. اين سخن را با كسى كه به حيره مى‌رفت گفتم (اين خبر را با كسى گفتم) و به اطلاع محمد بن عبد الملك بن زيات‌[٢] رسيد. فرستاد و مرا گرفتند و به بند

[١]. در ارشاد، ص ٣٠٤، آمده است و دنباله آن را در پرانتز نوشتم و فتال آن را نياورده است. م.

[٢]. محمد بن عبد الملك زيات از دبيران اديب و سر سپردگان خاندان برمكى و بر كشيده ايشان كه به وزارت معتصم و واثق رسيد و متوكل بر او خشم گرفت و او را در تنورى كه خودش براى شكنجه مردم فراهم آورده بود انداخت و موضوع بسيار عبرت آموزى است. رك. به: ابن خلكان، وفيات الاعيان، ج ٤، ص ١٨٢، چاپ ١٣٥٧ قمرى، مصر. م.