منتظر بيرون آمدن ايشان از خانه بودند و زنان و كودكان هم بر پشت بامها جمع شده بودند. فرماندهان و نظاميان همگى سواره بر در خانه ايشان جمع شده بودند. چون خورشيد دميد، على بن موسى ٧ غسل كرد و جامه پوشيد و عمامه سپيد پنبه‌يى بر سر بست كه يك سر آن بر سينه‌اش و سر ديگر بر دوشش آويخته بود، و بوى خوش و عطر بكار برده و بر دست خود عصايى گرفته بود و به خدمتكاران و اطرافيان خويش هم فرمود همان گونه رفتار كنند. على بن موسى ٧ در حالى كه پا برهنه بود و پاچه‌هاى شلوار خويش را تا نيمه ساق پا بالا زده و جامه‌يى كه بر تن داشت با كمربند استوار بسته بود، بيرون آمد و اندكى پياده رفت و سر بر آسمان بلند كرد و تكبير گفت و همراهانش همراه او تكبير گفتند. و چون با اين حال بيرون آمد و بر در خانه ايستاد، همين كه فرماندهان و سپاهيان او را باين حال ديدند همگان خود را از اسبها به زير افكندند و بهتر از همه كسانى بودند كه همراه خود كاردى داشتند كه بتوانند بندهاى كفش و چكمه‌هاى خود را زودتر ببرند و پا برهنه شوند. گويد حضرت رضا بر در خانه كه رسيد باز تكبير گفت و همه مردم با او تكبير گفتند و چنان شد كه پنداشتيم آسمان و در و ديوار هم پاسخ تكبير او را مى‌دهند و تمام شهر مرو سرا پا گريه و تكبير و فرياد شد، كه آن حضرت را به آن حال ديدند و بانگ تكبير او را شنيدند.

اين خبر به مأمون رسيد. فضل بن سهل ذو الرياستين به او گفت: اگر رضا با اين حال به نمازگاه رسد مردم چنان شيفته‌اش خواهند شد كه بر همه ما بيم جان خواهد بود. به او پيام بفرست تا برگردد. مأمون پيام فرستاد كه گويا ما ترا به زحمت انداخته و كار سنگينى را بر عهده‌ات گذاشته‌ايم و دوست نداريم براى تو مايه زحمتى باشد. برگرد و كسى با مردم به همان شيوه سابق نماز خواهد گزارد. على بن موسى ٧ كفش خود را خواست و پوشيد و بر مركب خود سوار شد و برگشت و در آن روز كار مردم مختل شد و نماز آنان نظم پيدا نكرد.[١] ياسر مى‌گويد[٢]: چون مأمون آهنگ بيرون آمدن از خراسان كرد كه به بغداد رود همراه فضل بن سهل ذو الرياستين حركت كرد. ما هم همراه على بن موسى الرضا ٧

[١]. موضوع نماز عيد به همين صورت در كتاب عيون اخبار الرضا، ص ١٥٠، ج ٢، چاپ ١٣٧٧ قمرى، قم، و ارشاد مفيد، ص ٢٩٣، چاپ ١٣٧٧ قمرى، تهران، آمده است. م.

[٢]. ياسر از خدمتگزاران مورد اعتماد است كه در كتب رجال هم مكرر از او نام برده شده است. رك. به: اختيار معرفة الرجال، ص ٤٩١، و رجال نجاشى، ص ٣١٥. م.