ربيع‌[١] رفتم كه بر پشت بامى نشسته بود. به من گفت: نزديك بيا. نزديك شدم و كنار او رسيدم. گفت: از اينجا به آن حجره خانه نگاه كن. نگاه كردم. گفت: چه مى‌بينى؟

گفتم: جامه‌يى كه آنجا افتاده است. گفت: درست نگاه كن. دقت كردم، ديدم مردى در حال سجده است. گفت: او را مى‌شناسى؟ گفتم نه. گفت: او مولاى تو است.

گفتم: مولاى من كيست؟ گفت: پيش من هم خود را به نادانى مى‌زنى؟ گفتم: تجاهل نمى‌كنم، ولى براى خود مولايى نمى‌شناسم. گفت: اين ابو الحسن موسى بن جعفر است. شب و روز مراقب اويم و او را فقط به همين حال كه مى‌بينى ديده‌ام، و اكنون به تو مى‌گويم كه چون نماز صبح خود را در سپيده دم مى‌خواند، يك ساعتى تعقيب مى‌خواند تا آفتاب طلوع كند. آنگاه به سجده مى‌رود و سر از سجده برنمى‌دارد تا هنگام ظهر. گويا كسى را گماشته است كه چون ظهر مى‌شود، به او خبر مى‌دهد و من نمى‌دانم غلام چگونه خبر مى‌دهد، ولى مى‌بينم ناگاه از جا برمى‌خيزد و بدون اينكه وضو بگيرد، شروع به خواندن نماز ظهر مى‌كند و اين نشانه آن است كه در سجده خود نه تنها خوابش نبرده بلكه چرت هم نزده است و همواره در حال نماز گزاردن است و تعقيب خواندن، تا آنكه نماز عصر را مى‌گزارد. آنگاه سر به سجده مى‌نهد و تا غروب خورشيد بر آن حال است و همين كه خورشيد غروب مى‌كند، سر از سجده برمى‌دارد و بدون آنكه تجديد وضو كند، نماز مغرب را مى‌گزارد و سپس در حال گزاردن نوافل و نماز است تا نماز عشاى خود را مى‌گزارد و چون نماز عشا را مى‌خواند، با اندك چيزى كه براى او مى‌برند روزه مى‌گشايد. آنگاه تجديد وضو مى‌كند و سر به سجده مى‌نهد و در دل شب همواره نماز مى‌گزارد، تا سپيده دم مى‌دمد و من نمى‌دانم غلام چه وقتى به او اعلام مى‌كند كه سپيده دميده است. ولى مى‌بينم كه براى نماز صبح برمى‌خيزد و همين رفتار هميشگى اوست، از وقتى كه او را پيش من آورده و در خانه‌ام زندانى كرده‌اند.

گفتم: اى فضل! از خداى بترس و مبادا در مورد او كارى كنى كه دستت به خونش آغشته شود كه بدون ترديد موجب زوال نعمت از تو خواهد شد و به خوبى مى‌دانى كه نسبت به هيچ يك از اين خاندان ستم نشده مگر آنكه نعمتها زايل شده‌

[١]. فضل بن ربيع، پرده دار هارون الرشيد و از دولتمردان دوره هارون و امين، متولد ١٤٠ و درگذشته ٢٠٧ يا ٢٠٨ هجرى است. رك. به: تاريخ بغداد، ص ٣٤٤، ج ١٢. م.