ترجمه روضة الواعظين فتال نيشابوري - مهدوي دامغاني، محمود - الصفحة ٣٥٥ - مجلس بيست و چهارم، در امامت و مناقب ابو الحسن موسى بن جعفر

هارون وارد مدينه شد، در حالى كه مردم همراهش بودند آهنگ زيارت مرقد مطهر پيامبر كرد و جلو رفت و مقابل مرقد مطهر ايستاد و گفت: سلام و درود بر تو باد، اى رسول خدا! و در حالى كه افتخار مى‌كرد، گفت: سلام بر تو، اى پسر عمو! در اين هنگام موسى بن جعفر ٧ پيش آمد و عرض كرد: سلام و درود بر تو باد، اى رسول خدا! سلام بر تو باد، پدر بزرگ جان! هارون سخت دگرگون شد و خشم در چهره‌اش نمودار گرديد.[١] محمد بن حسن در مكه و در حضور هارون از موسى بن جعفر ٧ پرسيد: آيا براى محرم جايز است كه روى محمل خويش را بپوشاند؟ فرمود: اين مسأله در حال اختيار جايز نيست. محمد بن حسن پرسيد: آيا براى محرم جايز است كه زير سايه حركت كند؟ فرمود آرى. محمد بن حسن خنديد. موسى بن جعفر ٧ فرمود: آيا از سنت پيامبر تعجب مى‌كنى و آن را مسخره مى‌كنى؟ همانا رسول خدا ٦ در حال احرام مقرر فرمود روپوشهاى محمل ايشان را بردارند و حال آنكه در حال احرام زير سقف پياده حركت مى‌فرمود. احكام خداوند را نمى‌توان با يك ديگر قياس كرد و هر كس برخى از احكام را با برخى ديگر مقايسه كند، بدون ترديد از راه مستقيم گمراه مى‌شود. محمد بن حسن سكوت كرد و پاسخى نداشت كه بدهد.[٢] موسى بن جعفر ٧ فقيه‌ترين مردم روزگار خويش بود و كتاب خدا را از همه بهتر حافظ و نگهبان بود و از همه قرآن را خوشتر مى‌خواند و هر گاه قرآن تلاوت مى‌فرمود خود اندوهگين مى‌شد و مى‌گريست و كسانى كه قرآن خواندنش را مى‌شنيدند مى‌گريستند و مردم مدينه او را زين المجتهدين نام نهاده بودند.[٣]

در رحلت آن حضرت‌

از احمد بن عبد الله از پدرش نقل شده است كه مى‌گفته است: پيش فضل بن‌

[١]. اين موضوع را خطيب در تاريخ بغداد، ص ٣١، ج ١٣، آورده است. در صفحه ٢٧٩ ارشاد مفيد، هم آمده است. م.

[٢]. عينا در همان صفحه ارشاد مفيد، چاپ ١٣٧٧، قمرى، تهران، نقل كرده است. م.

[٣]. عينا در همان صفحه ارشاد مفيد، چاپ ١٣٧٧، قمرى، تهران، نقل كرده است. م.