ترجمه روضة الواعظين فتال نيشابوري - مهدوي دامغاني، محمود - الصفحة ٣٢٥ - مجلس بيست و يكم، در امامت و مناقب حضرت سجاد

نسبت به امام على بن الحسين دوستى مى‌ورزيد.[١] براى امام سجاد فضل آن حضرت را بيان كردند به گوينده فرمود: براى ما همين بس است كه تو از نيكوكاران قوم ما باشى.[٢] طاوس مى‌گويد:[٣] شبى وارد حجر اسماعيل شدم. ناگاه على بن حسين ٧ را ديدم كه وارد حجر شد و شروع به نماز گزاردن كرد و چون به سجده رفت، گفتم:

اين نيكو مردى از اهل خير و صلاح است. بايد به دعاى او در سجده گوش دهم.

گوش دادم و چنين مى‌گفت:

«پروردگارا! بنده كوچك تو در پيشگاه تو است. نيازمند و مستمند و گداى تو در پيشگاه تو است.» طاوس مى‌گفته است: در هيچ گرفتارى اين دعا را نخواندم، مگر اينكه گرفتارى من بر طرف و گره از كارم گشوده شد.[٤] همچنين طاوس مى‌گويد: از حجر اسماعيل عبور كردم. شخصى را در حال ركوع و سجود ديدم. دقت كردم، على بن الحسين بود. با خود گفتم: مردى نيكوكار از خاندان رسالت، به خدا سوگند بايد از دعاى او بهره ببرم، و شروع به دقت كردم.

چون از نماز آسوده شد كف دستهاى خود را به سوى آسمان بلند كرد و چنين عرضه داشت:

«پروردگارا! اى سرور من! اين دستهايم كه به سوى تو برافراشته‌ام آكنده از گناه است در حالى كه چشمهايم به سوى اميد نگران است. حق هر كسى است كه چون ترا با پشيمانى و خوارى و زبونى فرا خواند، پاسخ او را از راه كرم و تفضل‌

[١]. در بحار الانوار، چاپ جديد، ص ٢٩، ج ٤٦، به نقل از خرائج قطب راوندى، درگذشته ٥٧٣ قمرى با تفاوتهايى آمده است، و نقل شده است كه محمد بن حنفيه اين كار را براى رفع شبهه از ديگران كرده است. م.

[٢]. در ارشاد مفيد، ص ٢٣٩، چاپ ١٣٧٧ قمرى تهران آمده است، ولى فعل به صورت غايب است نه مخاطب و در بعضى از نسخ به صورت متكلم است. م.

[٣]. طاوس: ابو عبد الرحمن طاوس بن كيسان، اصل او ايرانى و از بزرگان تابعين و معروف به زهد و پارسايى است. متولد ٣٤ و درگذشته ١٠٦ هجرى است. رك. به:

ابن خلكان، وفيات الاعيان، ج ٢، ص ١٩٤، زير شماره ٢٨٣، چاپ محمد محيى الدين عبد الحميد. م.

[٤]. در ارشاد، ص ٢٤٠ آمده است. م.