امام صادق ٧ فرموده است: چون شمشير به امام حسين ٧ زده شد و خواستند سر آن حضرت را جدا كنند، سروشى از سوى خداوند متعال از عرش ندا داد كه اى امت سرگردان گمراه ستمگر كه پس از پيامبر خود چنين شديد! خداى شما را براى عيد قربان و عيد فطر موفق نگرداناد. آنگاه امام صادق فرمود: ناچار پس از آن موفق نشدند و هرگز موفق نخواهند شد تا هنگامى كه انتقام‌گيرنده خون امام حسين ٧ قيام كند.[١] پير مردى از قبيله بنى سليم نقل مى‌كند كه به سرزمين روم به جهاد رفتيم. وارد يكى از معابد ايشان شديم و ديديم در آن چنين نوشته شده است:

«آيا امتى كه حسين ٧ را كشته است روز رستاخيز اميد به شفاعت جدش دارند؟» پرسيديم: اين نوشته از چه تاريخى در اين معبد شما نوشته شده است؟

گفتند: سيصد سال پيش از آنكه پيامبر شما مبعوث شود.[٢] امام صادق ٧ فرموده است: خداوند عز و جل چهار هزار فرشته كه همگى ژوليده و خاك آلوده‌اند بر قبر امام حسين گماشته است كه تا روز رستاخيز بر او مى‌گريند. هر كس در حالى كه عارف به حق او باشد او را زيارت كند، آنان او را مشايعت مى‌كنند تا او را به خانه‌اش برسانند و اگر بيمار شود از او عيادت مى‌كنند و هر صبح و شام به ديدارش مى‌روند و اگر بميرد بر جنازه‌اش حاضر مى‌شوند و روز رستاخيز هم براى او آمرزش خواهى مى‌كنند.[٣] امام موسى بن جعفر فرموده است: هر كس در حالى كه عارف به حق امام حسين‌

[١]. حديث پنجم مجلس سى و يكم امالى صدوق است كه در صفحه ١٦٨ چاپ آقاى كمره‌يى آمده است. م.

[٢]. اين موضوع در كتابهاى مختلف شيعه و سنى نقل شده و دو بيت ديگر هم در پاره‌يى از منابع دنبال اين آمده است. رك. به: صفحات ١٨٥، ٢٠٤ و ٣٠٥ جلد ٤٥ بحار و در كتب اهل سنت به صفحه ١٤٥ ذخائر العقبى، و صفحه ٣٨٨ مناقب ابن مغازلى و پاورقى همان صفحه، و عين همين روايت، در مجمع الزوائد هيثمى، ص ١٩٩، ج ٩، به نقل از معجم طبرانى آمده است. م.

[٣]. براى اطلاع بيشتر از اين روايت به كامل الزيارات يا به صفحات ٢٠٠ و ٢٢٠ جلد ٤٥ بحار چاپ جديد مراجعه فرماييد. م.