از فاطمه دختر امام حسين ٧[٢] روايت شده است كه گفته است: هنگامى كه ما را برابر يزيد نشاندند، نخست بر ما رحمت آورد و مهربانى كرد. ولى مردى سرخ رو از مردم شام برخاست و به او گفت: اين دخترك را به من ببخش و مقصود آن مرد من بودم و من دخترى خوش رخسار بودم. من لرزيدم و پنداشتم كه اين كار را خواهد كرد و از ترس به دامن خواهرم كه از من بزرگتر بود و عاقلتر چسبيدم.

خواهرم به آن مرد شامى گفت: دروغ مى‌گويى و لعنت خدا بر تو باد كه اين كار را نه تو مى‌توانى بخواهى و نه او مى‌تواند انجام دهد، مگر اينكه از دين ما بيرون شوى و آيين ديگرى بگزينى. يزيد خشم گرفت و گفت: به خدا سوگند اگر بخواهم اين كار را انجام مى‌دهم، وانگهى اين گونه به من جواب مى‌دهى؟ همانا پدر و برادرت از دين بيرون شدند. خواهرم گفت: به دين و آيين پدر بزرگ و پدر و برادرم، تو و پدرت و پدر بزرگت هدايت شده‌ايد. يزيد گفت: اى دشمن خدا دروغ مى‌گويى.

خواهرم گفت: اميرى كه ستمگرانه دشنام مى‌دهد و در پناه قدرت خود چيره مى‌شود.

گويا يزيد كه لعنت خدا بر او باد آزرم كرد و خاموش شد. مرد شامى دوباره سخن خود را تكرار كرد. يزيد بر او بانگ زد كه دور شو خدايت مرگ دهد.

آنگاه يزيد دستور داد كه زنان را همراه زين العابدين ٧ در زندانى بداشتند كه آنان را از سرما و گرما حفظ نمى‌كرد و چنان شد كه چهره‌هايشان پوست انداخت.

تا هنگامى كه على بن حسين ٧ همراه با زنان از دمشق بيرون رفتند و سر امام‌

[١]. اصل اين ابيات از عبد اللَّه بن زبعرى است كه در جنگ احد سروده است و شانزده بيت از آن در ص ١٤٣، ج ٣، سيره ابن هشام چاپ مصر، ١٣٥٥ قمرى آمده است و پاسخ پانزده بيتى حسان هم به آن همان جا آمده است. ظاهرا يزيد ستمگر به همان بيت« ليت اشياخى ...» تمثل جسته است، چنان كه در امالى صدوق هم( ص ١٦٧، ترجمه آقاى كمره‌يى) فقط همان يك بيت آمده است. گويا پس از گزارش واقعه حره هم دو بيت از همان اشعار را خوانده است( صفحه ٣١٢ ترجمه اخبار الطوال، به قلم اين بنده). در عين حال در برخى از منابع اهل سنت آمده است كه يزيد ابيات بيشترى هم خوانده است( صفحه ٢٦١ تذكرة الخواص، سبط ابن الجوزى). م.

[٢]. در متن كتاب روضة چاپ تهران فاطمه دختر على٧ آمده است. م.