بند كشى يا بكشى يا تبعيدش كنى، و السلام.» يزيد فرمان حكومت عبيد الله بن زياد را به مسلم بن عمرو سپرد و او بيرون آمد و در بصره پيش عبيد الله رفت و فرمان حكومت و نامه يزيد را به او داد.

عبيد الله همان دم دستور داد كارها را روبراه كنند تا فردا به كوفه حركت كند. فرداى آن روز از بصره بيرون آمد و برادرش عثمان را به جانشينى خود گماشت و همراه مسلم بن عمرو باهلى و شريك بن اعور حارثى و اهل بيت و خدم و حشم خود به كوفه حركت كرد. عبيد الله بن زياد در حالى كه عمامه سياه بر سر بسته و پوزبند به خود زده بود وارد كوفه شد و چون به مردم خبر رسيده بود كه امام حسين ٧ خواهد آمد و منتظر ايشان بودند، همين كه عبيد الله را ديدند پنداشتند كه امام حسين است و او از كنار هر گروهى كه مى‌گذشت، مى‌گفتند: اى پسر رسول خدا! سلام بر تو باد.

خوش آمدى و مقدمت گرامى باد. ابن زياد چندان از مردم نسبت به امام حسين توجه ديد كه او را خوش نيامد، و مسلم بن عمرو باهلى همين كه ديد مردم در آن باره بسيار سخن مى‌گويند بانگ برداشت كه كنار برويد، اين امير عبيد الله بن زياد است.

عبيد الله بن زياد به راه خود ادامه داد و هنگام شب كنار قصر رسيد. گروهى هم پنداشته بودند كه او امام حسين است و همچنان در پى او مى‌آمدند.[١] نعمان بن بشير در كاخ را بسته بود و خود و گروهى از خواص او در كاخ بودند. او هم پنداشت كه عبيد الله بن زياد امام حسين است و از فراز بام گفت: مرا به جنگ با تو نيازى نيست و اين امانت خود را هم به تو نمى‌سپرم. عبيد الله شروع به سخن گفتن كرد كه در را بگشاى كه كارهايت هرگز گشاده مباد. او را شناخت و در را گشود و سپس در را به روى مردم بستند و كسى گفت: اى مردم! به خدا سوگند اين پسر مرجانه است و پراكنده شدند.

ابن زياد يكى از بردگان آزاد كرده خود به نام معقل را خواست و به او سه هزار درهم سپرد و گفت: در جستجوى مسلم بن عقيل باش و به هر يك از ياران او دست‌

[١]. فتال نيشابورى از اينجا مطالب ارشاد مفيد را چندان تلخيص كرده كه پيوستگى عبارات از هم گسيخته است و جاى تعجب است كه نه در چاپ نجف و نه در چاپ تهران به اين موضوع اشاره نكرده‌اند. سعى كردم با مطابقه متن ارشاد و روضة الواعظين پيوستگى مطالب را رعايت كنم، و عجيب‌تر آنكه از جناب هانى بن عروه و شهادت آن بزرگوار هم چندان مطلبى نياورده است. م.