صرد[١] گفت: همانا معاويه نابود شد و حسين هم بيعت نكرده و به مكه رفته است و شما شيعيان، پيروان او و پدرش هستيد. اگر مى‌دانيد كه او را يارى مى‌دهيد و با دشمن او جهاد مى‌كنيد و در راه او جانبازى خواهيد كرد، براى او نامه بنويسيد و آنان نامه زير را نوشتند: «بسم الله الرحمن الرحيم. براى حسين بن على كه درود خدا بر آن دو باد، از سليمان بن صرد و مسيب بن نجيه و رفاعة بن شداد و حبيب بن مظاهر و ديگر مسلمانان و مؤمنان كوفه. درود خداوند بر تو باد. نخست خداوندى را مى‌ستاييم كه خدايى جز او نيست. اما بعد، سپاس خداوندى را كه دشمن ستمگر و ستيزه‌گر ترا كه به ستم بر اين ملت پيروز شد و امارت آن را با زور بر عهده گرفت، از ميان برد و درهم شكست. او بدون رضايت بر اين ملت دست يافت، سپس نيكان ايشان را كشت و بدان را باقى گذاشت و اموال خدا را سرمايه دست ستمگران و دولتمندان قرار داد.

اى دور باد، همچنان كه قوم ثمود از رحمت خدا دور شدند. اكنون ما را پيشوا و امامى نيست. به سوى ما بيا، شايد خداوند در پناه تو ما را بر حق جمع كند.

نعمان بن بشير در كاخ حكومت خود نشسته است. ما براى نماز جمعه با او حاضر نمى‌شويم و براى نماز عيد هم با او همراهى نمى‌كنيم، و اگر به ما خبر برسد كه تو پيش ما خواهى آمد، به خواست خداوند متعال او را بيرون مى‌كنيم و به شام بر مى- گردانيم.» اين نامه را به عبد الله بن مسمع همدانى و عبد الله بن وال دادند و به آنان گفتند شتابان بروند و آن دو با شتاب بيرون رفتند و ده روز از رمضان گذشته در مكه به حضور امام حسين ٧ رسيدند.

مردم كوفه دو روز پس از اينكه آن نامه را فرستادند، قيس بن مسهر صيداوى و عبد الرحمن بن عبد الله ارحبى‌[٢] و عمارة بن عبد الله سلولى را به حضور امام حسين گسيل داشتند و همراه آنان حدود يك صد و پنجاه نامه بود كه هر يك را يك يا دو و سه و چهار مرد نوشته بودند. دو روز پس از آن هانى بن هانى سبيعى و سعد بن عبد الله‌

[١]. از اصحاب رسول خدا و ياران امير المؤمنين على٧، در دوره جاهلى نامش يسار بود، پيامبر٦ آن را به سليمان تغيير دادند. در نود و سه سالگى در سال ٦٥ هجرى در جنگ با عبيد الله بن زياد كشته شد. رك. به: ابن اثير، اسد الغابه، ص ٣٥١، ج ٢. م.

[٢]. در ارشاد آمده است: عبد الرحمن و عبد الله پسران شداد ارحبى. م.