ترجمه روضة الواعظين فتال نيشابوري - مهدوي دامغاني، محمود - الصفحة ٢٧١ - مجلس هيجدهم، در امامت و مناقب امام حسن و امام حسين

ابن عباس در دنباله همين حديث مى‌گويد: در همان حال كه بهشتيان در بهشت هستند پرتوى چون پرتو خورشيد مى‌بينند كه بهشت را روشن مى‌كند. مى‌گويند:

خدايا تو خود در قرآن فرموده‌اى كه در بهشت نه گرماى آفتاب را احساس مى‌كنند و نه سرما را. خداوند جبريل را پيش ايشان مى‌فرستد و مى‌گويد: اين پرتو آفتاب نيست بلكه فاطمه و على لبخند زدند و بهشت از پرتو لبخند ايشان چنين نورانى شد، و مى‌گويد: سوره هل اتى تا آنجا كه مى‌فرمايد سعى و كوشش شما مشكور است، در اين مورد نازل شده است.

برخى گفته‌اند اين ابيات كه از امام باقر ٧ روايت شده درست نيست و در آن اشتباهات نحوى ديده مى‌شود. مى‌گويم ممكن است راويان در نقل اين اشعار اشتباه كرده باشند و گر نه ائمه از فصيح‌ترين و بليغ‌ترين افرادند و بر زبان آنان اشتباه جارى نمى‌شود. اين سوره و اين آيات هم موجب مزيد پاداش براى حسن و حسين ٧ است كه چنان عمل كرده‌اند، هر چند به ظاهر كودك بوده‌اند و خداوند متعال آنان را در ثواب همپايه پدر و مادرشان قرار داده و چگونگى ضمير ايشان را بيان فرموده است.

ابن عباس در تفسير اين آيه سوره آل عمران كه مى‌فرمايد: «بگو بياييد پسران ما و پسران شما را فراخوانيم» مى‌گويد: نمايندگان مسيحيان نجران به حضور پيامبر ٦ آمدند و سيد و عاقب و ابو الحرث كه همان عبد المسيح بن نونان است همراه ايشان بودند و اين شخص اسقف نجران بود كه همراه سران مردم نجران به حضور پيامبر آمده بودند و به ايشان گفتند: چرا از پيامبر ما چنين ياد كرده‌اى؟ فرمودند:

پيامبر شما كيست؟ گفتند: عيسى بن مريم و تو چنان پنداشته‌اى كه او بنده خداست.

فرمودند: آرى او بنده خداست. گفتند: ميان آفريده‌هاى خداوند بنده ديگرى چون او به ما نشان بده (يعنى بدون پدر متولد شده باشد). پيامبر ٦ سكوت فرمودند و پاسخى ندادند تا آنكه جبريل ٧ اين آيات را آورد: «همانا مثل عيسى نزد خداوند چون مثل آدم است كه او را از خاك آفريد، پس به او گفت باش و شد.» تا آخر آيه‌