پيامبر ٦ همراه دو تن ديگر از آنان عيادت فرمودند. يكى از آن دو مرد به امير المؤمنين ٧ گفت: اى ابو الحسن! مناسب است نذرى بفرمايى كه خداوند متعال چون آن دو را بهبود بخشد انجام دهى. على ٧ هم فرمود: من هم همين گونه عمل خواهم كرد. هر دو كودك و خدمتكارشان فضه هم گفتند: چنين خواهيم كرد.

خداوند متعال ايشان را بهبودى عنايت كرد و روزه گرفتند در حالى كه هيچ خوراكى نداشتند. على ٧ پيش يكى از همسايگان يهودى خود به نام يوشع كه پشم ريسى مى‌كرد رفت و به او گفت: ممكن است يك دسته پشم بدهى كه دختر محمد ٦ آن را بريسد و در قبال آن سه صاع جو به ما بدهى؟ گفت: آرى و چنان كرد. على ٧ پشم را به خانه آورد. سه صاع جو هم آورد و موضوع را به فاطمه گفت و پذيرفت و يك سوم از پشم را رشت و يك صاع از جو را برداشت دستاس و خمير كرد و پنج گرده نان پخت كه براى هر كدام يك گرده بود. على ٧ همراه پيامبر ٦ نماز گزارد و پس از گزاردن نماز مغرب به خانه آمد و سفره گستردند و هر پنج تن نشستند. نخستين قطعه‌يى كه على ٧ از نان خود جدا كرد، ناگاه فقيرى بر در خانه ايستاد و گفت: اى اهل بيت محمد ٦! من فقيرى از فقيران مسلمانم. از آنچه مى‌خوريد به من بخورانيد كه خدايتان از خوردنيهاى بهشت به شما بخوراند. على ٧ آن قطعه نان را از دست بر زمين نهاد و چنين فرمود: «اى فاطمه كه داراى يقين و بزرگى هستى و اى دختر گزينه‌ترين همه مردم! آيا اين مستمند درمانده را كه بر در ايستاده و با آواى اندوهگين به خداوند شكايت مى‌كند و با گرسنگى و اندوه از ما يارى مى‌خواهد مى‌بينى؟ و هر كسى در گرو كردار خويش است و هر كس نيكى كند در موقف شاد و خرم مى‌ايستد و وعده‌گاه او بهشت است و خداوند بهشت را بر بخيل حرام فرموده است. شخص بخيل در موقف اندوهگين است و آتش او را به دوزخ فرا مى‌كشد. نوشيدنى او آشاميدنى‌هاى بسيار گرم و بوناك است.» فاطمه ٧ در پاسخ او اين ابيات را فرمود:

«اى پسر عمو! فرمان تو شنيدنى و پذيرفتنى است و بر من هيچ پستى و كار نكوهيده نيست. من با خرد و نيكوكارى پرورش يافته‌ام و اميدوارم كه چون گرسنه‌يى‌