خدا را در باره همسايگانتان، كه اين هم سفارش پيامبر شماست و همواره در مورد ايشان وصيت مى‌كرد تا آنجا كه پنداشتم به زودى ممكن است براى همسايگان از يك ديگر سهم از ميراث قرار دهد. خدا را خدا را در مورد قرآن، مبادا كسى در عمل كردن به قرآن از شما پيشى گيرد. خدا را خدا را در باره نماز، كه عمود دين شماست و خدا را خدا را در باره خانه پروردگارتان، تا هنگامى كه زنده‌ايد آن را خالى مگذاريد كه اگر حج خانه خدا ترك شود به شما مهلت داده نخواهد شد. خدا را خدا را در جهاد به اموال و جانها و زبانهايتان در راه خدا و بر شما باد كه با يك ديگر پيوستگى و نسبت به يك ديگر گذشت و بخشش داشته باشيد و مبادا كه به يك ديگر پشت كنيد و از يك ديگر ببريد. امر به معروف و نهى از منكر را رها مكنيد كه در آن صورت بدان بر شما حكومت خواهند كرد و هر چه دعا كنيد مستجاب نخواهد شد.

اى فرزندان عبد المطلب! مبادا شما را ببينم كه در خون مسلمانان فرو رويد و بگوييد: امير المؤمنين كشته شد، امير المؤمنين كشته شد. همانا نبايد در قبال من كسى جز قاتل من كشته شود. دقت كنيد اگر من مردم، در قبال اين ضربت فقط يك ضربت به او بزنيد و نبايد او را مثله كرد كه من شنيدم رسول خدا فرمودند: از مثله كردن هر چند نسبت به سگ هار و گزنده پرهيز و خود دارى كنيد.»[١] در مورد قطام و تقاضاى او از ابن ملجم در باره كشتن امير المؤمنين على بن ابى طالب ٧ شاعرى چنين سروده است:

«هرگز در ميان عرب و عجم كسى را نديده‌ام كه كابينى چون كابين و مهريه قطام تعهد كند. سه هزار درهم و غلام و كنيزى، و زدن على ٧ با شمشير برنده و استوار.

هيچ كابينى هر اندازه هم گران باشد از على ٧ گران‌تر نيست و هر غافلگيرى كوچكتر از غافلگيرى ابن ملجم است.»[٢]

[١]. براى اطلاع بيشتر رك. به: صفحات ٦ تا ١٠ جلد ١٧ شرح نهج البلاغه، چاپ محمد ابو الفضل ابراهيم. م.

[٢]. در باره سراينده اين ابيات كه در منابع بسيار كهن( مثلا اخبار الطوال، دينورى) آمده است اختلاف است. برخى آن را از خود ابن ملجم دانسته‌اند( نويرى، نهاية الارب، ص ٢٤٧، ج ٥، ترجمه فارسى). اخطب خوارزم در صفحه ٢٨٤ مناقب و ابن حجر در صفحه ١٣٣ الصواعق آن را از فرزدق دانسته‌اند. در حواشى نهاية الارب آن را از ابن مياس مرادى دانسته است. كلمان هوار در حواشى البدء و التاريخ، ص ٢٣٣، ج ٥، اين ابيات را از ابو الاسود مى‌داند. م.