مرا در آن دفن كنيد. گويد چون آن حضرت رحلت فرمود، چنان كرديم. دنبال سرير را بر دوش داشتيم و حمل مى‌كرديم و جلو سرير خود حمل مى‌شد و ما آواها و صداهاى آرامى مى‌شنيديم، تا به غريين رسيديم و ناگاه به سنگ سپيدى برخورديم كه از آن نورى ساطع بود. آنجا را حفر كرديم. گورى (سردابه‌يى) ساخته و پرداخته يافتيم كه بر آن نبشته بود: از اندوخته‌هاى نوح براى على بن ابى طالب. و همان جا دفن كرديم و برگشتيم و ما از كرامتى كه خداوند نسبت به امير المؤمنين عنايت فرمود بسيار شاد بوديم و به گروهى از شيعيان برخورديم كه نتوانسته بودند بر جنازه ايشان نماز بگزارند و موضوع را به آنان خبر داديم كه خداوند چگونه امير المؤمنين على را گرامى داشت. گفتند: ما هم دوست داريم و مى‌خواهيم آنجا را ببينيم. گفتيم: بنا به وصيت ايشان نشان گور را از ميان برده‌ايم. آنان رفتند و برگشتند و گفتند: آنچه جستجو كرده‌اند چيزى نديده و نيافته‌اند.

امام باقر ٧ مى‌گويد: امير المؤمنين در منطقه غريين پيش از طلوع سپيده دم دفن شد. امام حسن و امام حسين و محمد بن حنفيه، پسران آن حضرت و عبد الله بن جعفر (برادر زاده و داماد آن حضرت) وارد گور شدند و جسد مقدسش را به خاك سپردند.[١] و روايت شده است كه چون ابن ملجم كه بر او لعنتهاى خداوند باد امير المؤمنين ٧ را ضربت زد، آن حضرت به امام حسن و امام حسين ٧ چنين فرمود: «شما را سفارش مى‌كنم به پرهيزگارى و ترس از خداوند و اينكه شما دنيا را نجوييد و بر چيزى از دنيا كه از شما گرفته شود اندوهگين مشويد و همواره به حق و راستى سخن گوييد و براى پاداش و ثواب آخرت كار كنيد و دشمن ستمگر و يار مظلوم و ستمديده باشيد. به شما دو تن و همه فرزندان و افراد خانواده‌ام و هر كس اين نامه من به او برسد، به پرهيزگارى و منظم بودن كارتان و اصلاح ميان اشخاص سفارش مى‌كنم و من خود شنيدم پدر بزرگ شما- كه درود خدا بر او باد- مى- فرمود: اصلاح كدورت ميان اشخاص از همه نمازها و روزه‌هاى مستحبى بهتر است.

خدا را خدا را در باره يتيمان، مبادا گاهى به آنان خوراك بدهيد و گاه فراموش كنيد و مبادا كه يتيمان به سبب گرسنگى و هر سبب ديگر در محضر شما تباه شوند. خدا را

[١]. در ارشاد مفيد، صفحات ١١ و ١٢، چاپ تهران، ١٣٧٧، آمده است. م.