اصبغ بن نباته مى‌گويد: چون امير المؤمنين به خلافت رسيد و مردم با او بيعت كردند، در حالى كه عمامه پيامبر و برد آن حضرت را پوشيده و كفش ايشان را به پاى كرده و شمشير آن حضرت را به كمر داشت به مسجد آمد و به منبر رفت و نشست و دستهاى خويش را (انگشتها را) در هم كرد و زير شكم خود نهاد. سپس فرمود: اى گروه مردم! پيش از آنكه مرا از دست بدهيد از من بپرسيد. اين گنجينه دانش است و لعاب دهان رسول خداست كه آن حضرت به من خورانيده است. از من بپرسيد كه دانش پيشينيان و ديگران پيش من است. به خدا سوگند اگر براى من تشكچه‌يى افكنده شود و بر آن بنشينم، همانا براى اهل تورات به تورات ايشان حكم مى‌كنم تا آنجا كه تورات به سخن آيد و گويد على راست مى‌گويد و ناحق نگفته است و به همان چيزى فتوى داده است كه خداوند در من آن را نازل فرموده است. و براى پيروان انجيل چنان به احكام انجيل ايشان فتوى دهم كه انجيل به سخن آيد و گويد على راست مى‌گويد و به ناحق حكم نكرده، همانا به حكمى حكم كرده است كه خداوند آن را در من نازل فرموده است.

شما هم كه شب و روز قرآن مى‌خوانيد آيا كسى ميان شما هست كه بداند خداوند در آن چه چيزى را نازل فرموده است؟ و اگر يك آيه در كتاب خدا نمى- بود به شما از آنچه بوده و هست و تا روز قيامت خواهد بود خبر مى‌دادم و آن آيه اين است: «خداوند آنچه را بخواهد محو و آنچه را بخواهد پايدار مى‌كند و نزد اوست اصل كتاب.»[١] و باز فرمود: بپرسيد از من پيش از آنكه مرا از دست بدهيد. سوگند به كسى كه دانه را مى‌شكافد و جان را پرورش مى‌دهد در مورد هر آيه كه از من بپرسيد به شما خبر خواهم داد كه در شب نازل شده است يا در روز، مكى است يا مدنى، در حال سفر نازل شده است يا در حال اقامت در شهر، ناسخ است يا منسوخ، محكم است يا متشابه و تأويل آن چيست و تنزيل آن چگونه است.[٢] پيامبر ٦ به على بن ابى طالب ٧ فرمودند: روز قيامت تو سوار بر ناقه‌يى از نور (يا اسبى از نور) خواهى بود و بر سر تو تاجى قرار دارد كه پرتو آن چشم‌

[١]. آيه ٣٩ از سوره سيزدهم( رعد) و براى اطلاع بيشتر بايد به تفاسير قرآن مجيد از جمله صفحات ٢٧٣ و ٢٦٤، جلد ٦ تفسير تبيان شيخ طوسى، چاپ نجف، مراجعه نمود. م.

[٢]. حديث اول مجلس ٥٥ امالى صدوق است. م.