از جابر بن عبد اللَّه انصارى روايت شده كه مى‌گفته است: چون على ٧ خبر فتح خيبر را براى پيامبر ٦ آورد، پيامبر به او فرمودند: اگر بيم آن نبود كه گروههايى از امت من در باره تو همان چيزى را بگويند كه مسيحيان در مورد عيسى بن مريم ٧ مى‌گويند، در مورد تو سخنانى مى‌گفتم كه بر هيچ گروهى نگذرى مگر آنكه از زير پاى تو خاكى را كه بر آن قدم مى‌نهى بردارند و اضافه آب وضوى ترا براى طلب شفا بگيرند. و براى تو همين بس است كه تو از من و من از تو هستم. تو از من ميراث مى‌برى و من از تو و تو نسبت به من چون هارون نسبت به موسى هستى، جز آنكه پس از من پيامبرى نيست. تو تعهدات و ذمه مرا انجام مى‌دهى و به روش من و براى حفظ سنت من جنگ مى‌كنى و تو فردا كنار حوض كوثر جانشين منى و نخستين كس خواهى بود كه جامه بهشتى بر او پوشيده مى‌شود و نخستين كس از امت من خواهى بود كه وارد بهشت مى‌شوى و شيعيان تو بر منبرهاى نور و با چهره‌هاى درخشان اطراف من خواهند بود و براى ايشان شفاعت مى‌كنم و آنان فردا در بهشت همسايگان من خواهند بود.

هر كس با تو در نبرد باشد با من در نبرد است و هر كس با تو در صلح باشد با من در صلح است. نهان تو نهان من و آشكار تو آشكاراى من است. راز سينه تو راز سينه من است و فرزندان تو فرزندان منند. تو وعده‌هاى مرا برآورده مى‌سازى و حق همراه تو و بر دل و زبان تو جارى است. ايمان ميان چشمهاى تو و آميخته با خون و گوشت تو است، همچنان كه با خون و گوشت من آميخته است. هرگز كسى كه ترا دشمن بدارد، كنار حوض كوثر پيش من نخواهد آمد و هرگز كسى كه ترا دوست داشته باشد، از حوض كوثر محروم نخواهد بود و با تو كنار حوض كوثر خواهد آمد.

على ٧ به سجده افتاد و گفت: سپاس خداوندى را كه بر من نعمت اسلام را ارزانى داشت و قرآن به من آموخت و مرا محبوب بهترين مردمان كه خاتم پيامبران‌

[١]. نخستين روايتى است كه در باب عبادت و بيم على٧ از خداوند به نقل از امالى صدوق در بحار الانوار، ص ١١، ج ٤١، آمده است و رك. به: صفحه ٧٧ امالى صدوق همراه با ترجمه آقاى كمره‌يى. م.