باشد. همانا هر كس على را با دل دوست بدارد، ثواب و پاداش يك سوم اين آيه (سوره) به او مى‌رسد و هر كس او را با دل و دست دوست بدارد، خداى دو سوم پاداش را به او مى‌دهد و هر كس او را با دل و دست و زبان دوست بدارد، تمام پاداش به او داده مى‌شود.[١] امام باقر ٧ در مورد اين آيه «هر كس كار نيكى بياورد براى او بهتر از آن است و هر كس كار بدى بياورد با چهره در آتش مى‌افتد.» فرموده است: كار نيك و حسنه، ولايت و محبت على است و كار بد دشمنى و ستيزه با على است و عملى با آن پذيرفته نمى‌شود.[٢] پيامبر ٦ در مورد اين آيه «همانا كسانى كه ايمان آوردند و نيكوكارى كردند، خداوند رحمان به زودى براى ايشان مودت قرار مى‌دهد.» فرموده‌اند: مصداق كامل آن على ٧ است و در مورد آيه بعد از اين آيه «و همانا حقايق قرآن را تنها به زبان تو آسان كرديم، تا به آن پرهيزكاران را مژده دهى و قوم لجوج و ستيزه‌جو را بيم دهى.» فرموده‌اند: پرهيزكار على ٧ و قوم ستيزه‌جو بنى اميه‌اند.[٣] ابن مسعود در مورد اين آيه كه «خداوند جنگ را از مؤمنان كفايت فرمود و خداوند قوى و عزيز است.» مى‌گفته است: يعنى به وجود على ٧ جنگ را از آنان كفايت فرمود.[٤] ابن عباس مى‌گويد: پيامبر ٦ به على ٧ فرمان داد كه در بستر ايشان بخوابد و پيامبر ٦ رفت. على برد سبز پيامبر را بر خود كشيد و خوابيد. برخى از دشمنان گفتند: حمله كنيد. برخى ديگر گفتند: اكنون كه خوابيده است و اگر مى‌خواست بگريزد تاكنون گريخته بود و چون صبح شد على ٧ برخاست. او را گرفتند و

[١]. به نقل مرحوم سيد هاشم بحرانى در تفسير برهان، ص ٥٢٣، ج ٤. اخطب خوارزم هم اين حديث را نقل كرده است. م.

[٢]. آيه ٩٠ سوره بيست و هفتم( نحل)، رك. به: تفسير برهان، ص ٢١٢، ج ٣. م.

[٣]. آيات ٩٦ و ٩٧ سوره نوزدهم( مريم). در مورد آيه اول در كتابهاى عامه و خاصه مكرر آمده است. مثلا صفحه ١٩٧ مناقب خوارزمى و صفحه ٣٢٧ مناقب ابن مغازلى و تفسير كشاف ذيل اين آيه. در منابع خاصه رك. به: صفحات ٣٥٣ تا ٣٦٠ جلد ٣٥ بحار الانوار، چاپ مكتبة الاسلاميه. م.

[٤]. آيه ٢٥ از سوره سى و سوم( احزاب)، و رك. به: تفسير مجمع البيان طبرسى، ص ٣٥٠، ج ٧ و ٨. م.