ياسر برخاست و گفت: پدر و مادرم فداى تو باد اى رسول خدا! چون رحلت كردى چه كسى از ما ترا بايد غسل دهد؟ فرمود: على بن ابى طالب ٧ و او آهنگ شستن هيچ يك از اعضاى من نمى‌كند مگر اينكه فرشتگان ياريش مى‌دهند. عمار گفت:

پدر و مادرم فدايت باد، چون رحلت كردى چه كسى از ما بر تو نماز مى‌گزارد؟

فرمود: آرام باش كه خدايت رحمت كناد. آنگاه به على ٧ فرمود: اى پسر ابى طالب! چون ديدى كه جان از پيكر من دورى گزيد مرا غسل بده و نيكو غسل بده و مرا در همين دو جامه (ملافه) ام كفن كن، يا در پارچه‌هاى سپيد مصرى و يك برد يمنى، كفنم را گرانبها نكنى. و سپس جسدم را برداريد و مرا بر لبه گورم نهيد و نخستين كس كه بر من نماز خواهد گزارد، خداوند جبران‌كننده است كه از فراز عرش خود بر من نماز مى‌گزارد، (اين موضوع مثل آن است كه خداوند فرموده است: به تحقيق كه خداوند و فرشتگانش بر پيامبر درود مى‌فرستند و در مورد خداوند فراز و نشيب مطرح نيست)، سپس جبريل و ميكائيل و اسرافيل در گروههايى بى‌شمار از فرشتگان كه شمار آنان را جز خداوند كس نمى‌داند نماز مى‌گزارند، سپس فرشتگان گرد عرش و سپس ساكنان هر يك از آسمانها و پس از ايشان همه افراد خاندانم و زنان و خويشاوندانم اشاره مى‌كنند و درود مى‌فرستند. و مبادا كه مرا با صداى گريه و خروش برآوردن بيازارند. آنگاه فرمود: اى بلال! مردم را فرا خوان و چون مردم فرا آمدند، رسول خدا ٦ در حالى كه عمامه‌يى بر سر پيچيده و به كمان خويش تكيه داده بود آمد و به منبر رفت و نخست ستايش و نيايش خداوند را به جا آورد و سپس چنين فرمود: اى گروه ياران! من براى شما چگونه پيامبرى بودم؟ آيا ميان شما جهاد نكردم؟ آيا دندانهاى پيشين من نشكست؟ آيا پيشانى من آسيب نديد؟ آيا خون بر چهره‌ام روان نشد، تا آنجا كه ريش مرا رنگين ساخت؟ آيا با نادان قوم خود تحمل سختى و رنج نكردم؟ آيا سنگ گرسنگى بر شكم خويش نبستم؟ گفتند: آرى اى رسول خدا! سخت گرفتار و در راه خداوند شكيبا و پايدار بودى و از انكار كردن آزمون خداوند نهى مى‌فرمودى. خدايت از سوى ما برترين پاداش را عنايت فرمايد. پيامبر فرمود: و خداوند به شما هم پاداش نيكو دهاد. آنگاه فرمود: همانا پروردگار من عز و جل چنين حكم داده و سوگند خورده است كه از ستم ستمكاران در نگذرد. اكنون شما را به خدا سوگند مى‌دهم كه به هر يك از شما از سوى‌