خود كه برتر است.) و پيامبر ٦ فرمودند: اين عبارت را در سجده خود بگوييد.[١] از طريق اهل سنت در باره اين گفتار خداوند كه مى‌فرمايد: «و در آن روز هشت فرشته عرش پروردگارت را بر مى‌دارند به بالاى سرشان.»[٢] چنين نقل شده است كه منظور هشت صف از فرشتگان است كه شمارشان را جز خداوند كسى نمى‌داند و هر فرشته‌يى از ايشان چهار چهره دارد و آنان شاخهايى همچون شاخ بز كوهى دارند كه بلندى آن شاخها به اندازه مسير پانصد سال راه است. عرش بر شاخهاى ايشان قرار دارد و پاهاى آن فرشتگان بر پايين‌ترين زمينها قرار دارد و سرهايشان در بلندترين طبقه آسمان است و هفتاد حجاب از نور عرش را در بر گرفته است.

همچنين از طريق آنان در باره عظمت پروردگار و شگفتى آفرينش عناق دختر آدم چنين نقل شده است كه عناق نخستين زنى است كه در زمين به فحشاء پرداخت.

گويند آن زن بيست انگشت داشت كه طول هر يك سه ذراع و عرض آن دو ذراع بود و در هر انگشت دو ناخن همچون چنگالهاى آهنى داشت و چون بر زمين مى- نشست يك جريب را مى‌پوشاند و چون زنا كرد خداوند شيرى به بزرگى فيلى و گرگى به بزرگى شترى و عقابى به بزرگى خرى بر او چيره ساخت كه او را دريدند و خوردند.

ابن عباس مى‌گويد: چون نوح ٧ بر كشتى سوار شد عوج پسر عنق پيش او آمد. عنق يكى از دختران آدم ٧ بود و عوج سرش به ابر مى‌رسيد و چنان بلند بود كه از ابر آب مى‌نوشيد و از دريا ماهى مى‌گرفت و آن را كنار چشمه خورشيد كباب مى‌كرد و به دهان مى‌نهاد و مى‌خورد. او به نوح ٧ گفت: مرا با خود حمل كن.

فرمود: اى دشمن خدا! بيرون شو كه به من در باره تو دستور داده نشده است و با همه آبها كه در اثر طوفان از كوهها به زمين ريخت آب تا زانوى او رسيد و اين عوج سه هزار سال بزيست. و اردوگاه و لشكر موسى ٧ فرسنگى در فرسنگى بود، عوج آمد و به لشكر موسى نگريست و سپس سنگى از كوه به همان مساحت جدا كرد و با خود آورد تا آن را به اردوگاه و لشكريان موسى ٧ نهد. در اين هنگام خداوند

[١]. اين كه پيامبر٦ امر كردند كه در سجده خود بگوييد، در تفسير ابو الفتوح رازى هم آمده است. م.

[٢]. براى اطلاع از نمونه‌هاى ديگرى از اين اقوال به صفحه ٢٥١ جلد ١١ تفسير ابو الفتوح رازى، چاپ مرحوم آقاى شعرانى مراجعه فرماييد. م.