امام صادق ٧ فرموده است: چون ذو القرنين به محل سد رسيد و از آن گذشت و وارد ظلمات شد به فرشته‌يى برخورد كه بر كوهى ايستاده بود و بلندى آن پانصد ذراع بود. فرشته به او گفت: اى ذو القرنين! مگر پشت سرت راه نبود؟ ذو القرنين پرسيد:

تو كيستى؟ گفت: من فرشته‌يى از فرشتگان خدايم كه بر اين كوه گماشته‌ام، هيچ كوهى خدا نيافريده است مگر آنكه رگه‌يى از آن به اين كوه بسته است و چون خداوند اراده فرمايد كه شهرى را بلرزاند و زلزله افكند به من وحى مى‌فرمايد و من آن را به جنبش در مى‌آورم.

امام صادق ٧ از پدرش از جدش، روايت مى‌كند كه فرموده است: در عرش تمثال همه چيزهايى كه خداوند در دريا و خشكى آفريده است موجود است و اين تأويل گفتار خداوند است كه مى‌فرمايد: «و هيچ چيز نيست مگر آنكه خزانه‌هاى آن پيش ماست.»[١] و همانا فاصله ميان يك پايه عرش تا پايه ديگر آن به اندازه هزار سال پرواز پرنده تيز پرواز است و عرش هر روز از هفتاد هزار رنگ نور پوشيده مى‌شود و هيچ يك از آفريده‌هاى خداوند ياراى نگريستن به عرش ندارد و همه اشياء در برابر عرش همچون حلقه‌يى در فلاتى است، و همانا خداوند متعال را فرشته‌يى به نام حزقائيل است كه او را هيجده هزار بال است و فاصله ميان هر دو بال او پانصد سال راه است. به خاطر اين فرشته گذشت كه آيا فراز عرش چيزى هست؟ خداوند متعال به همان اندازه كه بال داشت بر بالهاى او افزود و او داراى سى و شش هزار بال شد كه فاصله ميان هر بال او پانصد سال راه بود و سپس خداوند به او وحى فرمود كه اكنون پرواز كن. او به اندازه بيست هزار سال پرواز كرد و سرش به هيچ يك از پايه‌هاى عرش نرسيد. خداوند باز بر اندازه بالها و قدرت او افزود و آن را دو برابر كرد و فرمان داد كه همچنان پرواز كند. او به اندازه سى هزار سال ديگر پرواز كرد، باز هم به پايه‌يى از پايه‌هاى عرش نرسيد و خداوند به او وحى فرمود كه اگر با داشتن اين همه بال و نيرو تا نفخ صور هم پرواز كنى به ساق عرش نخواهى رسيد. آن فرشته گفت:

سبحان ربى الاعلى (منزه و پاك است پروردگار من كه برتر است)، و خداوند متعال هم در قرآن چنين نازل فرموده است: سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى‌ (تنزيه كن به نام پروردگار

[١]. بخشى از آيه ٢١ سوره پانزدهم( حجر). اين گفتار از همين كتاب روضة الواعظين در تفسير برهان بحرانى ذيل همين آيه آمده است. م.