كه او را حمايت مى‌كردند و هر كه روى زمين است، نجات يابد.» و در آيات ١٧ تا ٢٢ سوره هفتاد و هشتم (نبأ) فرموده است: «همانا روز فصل (قيامت) وعده‌گاه خلق است. آن روز كه در صور بدمند و فوج فوج به محشر آيند، و درهاى آسمان كه ابواب مختلف است، گشاده گردد و كوهها همچون سراب گردد.

همانا دوزخ در كمين است و جايگاه مردم سركش است.» و در آيات ٣٤ تا ٤١ سوره هفتاد و نهم (نازعات) چنين فرموده است: «پس چون آن واقعه بزرگ رخ دهد، روزيست كه آدمى هر چه كرده است ياد آرد و دوزخ براى هر كس كه ببيند، آشكار گردد. پس آن كس كه سركشى كرده و زندگى دنيا را برگزيده، دوزخ جايگاه اوست و آن كس كه از مقام خداى خود ترسيده و نفس را از هواى نفس باز داشته است، همانا كه بهشت جايگاه اوست.» و در آيات ٣٣ تا ٣٧ سوره هشتادم (عبس) چنين فرموده است: «آن روز كه صداى بلند آسمانى فرا رسد، آن روز كه هر كس از برادرش مى‌گريزد و از پدر و مادر و زن و پسرانش هم مى‌گريزد، براى هر كس از ايشان در آن روز چنان گرفتارى است كه به كسى نتواند پرداخت.» امام صادق ٧ فرموده است: قيامت براى پرهيزكاران، جشن عروسى است.[١] امام رضا ٧ فرموده است: سخت‌تر و وحشت‌انگيزتر جاها براى اين مردم (آدمى) سه جايگاه است، روزى كه از شكم مادر بيرون مى‌آيد و زاييده مى‌شود و اين جهان را مى‌بيند، و روزى كه مى‌ميرد و آخرت و اهل آن را مى‌بيند، و روزى كه از گور برانگيخته مى‌شود و احكامى را مى‌بيند كه در دنيا مانندش را نديده است و همانا كه خداوند متعال در آيه چهاردهم سوره نوزدهم (مريم) بر يحيى ٧ براى اين سه مورد، آرزوى سلامتى فرموده و ترس او را امان داده است. و فرموده است «سلام حق بر او باد در روز تولدش و روزى كه مى‌ميرد و روزى كه در آن زنده برانگيخته مى‌شود.» و عيسى بن مريم ٧ در آيه ٣٣ همان سوره براى خود در اين سه مورد آرزوى سلامتى كرده است «و سلام حق بر من باد روزى كه به دنيا آمدم و روزى كه مى‌ميرم و روزى كه زنده برانگيخته مى‌شوم.[٢]»

[١]. به نقل از خصال، ج ١، ص ١٠، در بحار الانوار، ج ٧، ص ١٧٦، آمده است. م.

[٢]. به نقل از عيون اخبار الرضا، ص ٥٣، و خصال، ج ١، ص ١٤٢، در بحار الانوار، ج ٧، ص ١٠٤، آمده است. م.