ترجمه روضة الواعظين فتال نيشابوري - مهدوي دامغاني، محمود - الصفحة ٧٦٣ - مجلس نود و يكم، در مرگ و روح

«به آن كس كه دگرگونى روزگار را نكوهش مى‌كند بگو: به روزگار ستم مى‌كنى. آدمى را نكوهش كن. صفاى روزگار تيره نشده است. ستيزه مى‌كنى، كدورت در خود ماست.»

مجلس نود و يكم در مرگ و روح‌

خداوند متعال در آيه ١٤٠ سوره سوم (آل عمران) فرموده است:

«هيچ نفسى نمى‌ميرد مگر به فرمان خداوند، اجلى ثبت شده در قضاى خداوند.» و در آيه ١٨٥ همان سوره فرموده است: «هر نفسى چشنده مرگ است.» و در بخشى از آيه دوم سوره ششم (انعام) فرموده است: «پس فرمان مرگ را چيره فرمود، اجلى كه نزد او معين و معلوم است.» و در آيه ٣٣ سوره هفتم (اعراف) فرموده است: «براى هر امت اجلى است كه چون فرا رسد لحظه‌يى مقدم و مؤخر نمى‌توانند كرد».

در بخشى از آيه ٦١ سوره شانزدهم (نحل) فرموده است: «و ليكن از راه لطف تأخير مى‌اندازد تا وقتى معين و چون اجل ايشان فرا رسد، ديگر يك لحظه مؤخر و مقدم نخواهد شد.» و خداوند متعال در آيه ٤٣ سوره بيست و سوم (مؤمنون) فرموده است: «هيچ قومى را اجل مقدم و مؤخر نمى‌شود.» و در بخشى از آخرين آيه سوره بيست و هشتم (قصص) فرموده است: «هر چيزى جز ذات پاك خداوند نابود است.» و در بخشى از آيه ١١ سوره سى و پنجم (فاطر) فرموده است: «و هيچ كس عمرى طولانى نكند يا از عمرش كاسته نشود، مگر آنكه در كتاب ثبت است و همانا اين بر خداوند آسان است.» و در بخشى از آيه ٣٠ سوره سى و نهم (زمر) فرموده است: «شخص تو و همه ايشان خواهيد مرد».

و در آيه ٤ سوره هفتاد و يكم (نوح) فرموده است: «تا به لطف از گناهان شما درگذرد و اجل شما را تا وقت معين به تأخير افكند كه اجل الهى چون فرا رسد،