همچنين فرموده‌اند: باده‌گسار اگر بيمار شد، عيادتش مكنيد و اگر گواهى داد، مپذيريد و اگر در باره او گفتگو شد، او را پاك خصلت معرفى مكنيد و اگر خواستگارى كرد، خواسته‌اش را برمياوريد و اگر حديثى نقل كرد، راست مپنداريد و اگر مرد به تشييع جنازه‌اش حاضر مشويد، و باده‌گسار، خداوند را با گناه بت پرستان ملاقات مى‌كند. براى باده نوش حالتى پيش مى‌آيد كه در آن حال خداى خود را نمى‌شناسد و باده نوشى گناهى است كه از همه گناهان بزرگتر است، همچون درختى كه از ديگر درختان بلندتر باشد (همچون درختى كه بر هر درخت ديگر مى‌پيچد و از آن بالا مى‌رود). باده‌گسار روز قيامت در حالى مبعوث مى‌شود كه چهره‌اش سياه است و بانگ بدبختى و فريادش بلند خواهد بود.[١] قصى بن كلاب فرزندان خود را چنين پند داد كه اى فرزندانم از آشاميدن باده خوددارى كنيد كه اگر هم بدنها را اصلاح كند، ذهنها را ويران مى‌كند.[٢] امام صادق ٧ فرموده است: باده نوشى، گناهى بزرگتر از ترك نماز است. آيا مى‌دانى به چه سبب؟ زيرا باده نوش به حالتى در مى‌آيد كه در آن حال، خداى خود را نمى‌شناسد.[٣] از امام صادق ٧، در مورد معنى و تفسير كلمه «مدمن» سؤال شد كه مدمن شراب يعنى چه؟ فرمود: يعنى هر گاه به آن دسترسى پيدا كند، آن را مى‌آشامد.[٤] پيامبر ٦ فرموده‌اند: هر كس جام شراب در دست خويش نهد، خداى دعايش را نمى‌پذيرد و هر كس باده بنوشد، خداوند چهل روز نمازش را نمى‌پذيرد و هر كس هر گاه بيابد بياشامد، خداوند او را از اهل خبال مى‌نويسد. پرسيدند: اى رسول خدا! خبال چيست؟ فرمودند: عصاره و مايع بدگوارى كه ويژه دوزخيان است.[٥]

[١]. به نقل از امالى صدوق و من لا يحضره الفقيه در همان جلد وسايل الشيعه، ص ٢٤٩، آمده است. م.

[٢]. با ذكر سلسله سند از قول محمد بن ضحاك در امالى صدوق، ص ٤، چاپ آقاى كمره‌يى آمده است. م.

[٣]. به نقل از فروع كافى، محاسن برقى و علل الشرائع، در همان جلد وسايل الشيعه، ص ٢٥٠، آمده است. م.

[٤]. به نقل از فروع كافى و تهذيب طوسى با توضيح بيشترى در وسايل الشيعه، ج ١٧، ص ٢٦٦، آمده است. م.

[٥]. با اندك تفاوت لفظى كه خبال را به معنى ترشحات زنان بدكاره معنى كرده است، در معانى الاخبار صدوق، ص ١٦٤، آمده است. م.