گفته شده است مردى به حضور پيامبر ٦ آمد و گفت: به خدا سوگند شما را در راه خدا دوست مى‌دارم. فرمودند: اگر مرا دوست مى‌دارى، براى فقر آماده شو كه فقر به سوى كسى كه مرا دوست بدارد، شتابان‌تر از ريزش و حركت سيل است.[١] و همان حضرت فرموده‌اند: به كسانى كه از شما فروترند بنگريد و به كسانى كه از شما فراترند منگريد كه موجب آن مى‌شود نعمتهاى خدا را كوچك مشماريد.[٢] و همان حضرت فرموده‌اند: چون خداى بنده‌يى را دوست بدارد، او را در دنيا گرسنه مى‌دارد. گفتند: چگونه؟ فرمودند: در جايى كه خوراك ارزان و خير فراوان هم پيدا مى‌شود دوست خدا گاه خوراكى كه شكم خود را با آن سير كند نمى‌يابد. و فرموده‌اند: درهاى بهشت بر بينوايان و مستمندان گشوده است و رحمت خداوند بر آنان كه مهربانند فرو مى‌آيد و خداوند از سخاوتمندان خشنود است. و فرموده‌اند:

فقر بر دو گونه است: فقر دنيا و فقر آخرت، فقر در اين جهان بى‌نيازى آخرت است و بى‌نيازى در اين جهان نيازمندى آخرت و هلاك و نابودى است.

و پيامبر ٦ فرموده‌اند: به من وحى نشده است كه مال بيندوزم و از بازرگانان باشم، ولى به من وحى شده است كه به ستايش پروردگارت تسبيح بگوى و از سجده‌كنندگان باش و خدايت را تا آنگاه كه مرگ به تو روى مى‌آورد، پرستش كن.[٣] لقمان به پسرش فرموده است: پسرك من! هيچ كس را به سبب كهنگى جامه‌اش تحقير مكن كه خداى تو و خداى او يكى است.

امام صادق ٧ فرموده است: چون روز قيامت فرا مى‌رسد، دو بنده مؤمن كه هر دو از اهل بهشت خواهند بود براى حساب مى‌ايستند، يكى فقير در دنيا و ديگرى توانگر. فقير مى‌گويد: پروردگارا! من براى چه اينجا بايستم و سوگند به عزت خودت مى‌دانى كه مرا به ولايتى نگماشتى كه در آن دادگرى يا ستم كرده باشم و مالى به من ارزانى نفرمودى كه حق آن را پرداخته يا نپرداخته باشم و روزى من هم كه فقط به اندازه كفايت مى‌رسيد و تو خود مى‌دانى و چنين مقدر فرموده بودى. خداى جل و جلاله مى‌گويد: بنده‌ام راست مى‌گويد، رهايش كنيد به بهشت برود.

[١]. در بحار الانوار، ص ٤، ج ٧٢، آمده است. م.

[٢]. نظير اين در علل الشرائع، ص ٢٤٦، ج ٢، هم آمده است. م.

[٣]. از ابن منذر و حاكم و ديلمى در محجة البيضاء، ص ١٤٤، ج ٣، آمده است. م.