يافت. خداوند آغاز آفرينش اشياء را روز يك شنبه قرار داد و در آخرين ساعت روز جمعه از آفرينش فراغت يافت كه در آن ساعت آدم را آفريد و آن ساعتى است كه قيامت هم، همان ساعت بر پا مى‌شود.

خداوند متعال در آيه سى و هفتم سوره پنجاهم (ق) فرموده است «و همانا كه آسمانها و زمين و آنچه را ميان آنهاست در شش روز آفريديم و رنجى به ما نرسيد.» و روزى كه خداوند در آن از آفرينش فراغت يافت به سبت معروف شد كه در كلام عرب به معنى قطع است و كار آفرينش در آن پايان يافت.[١] پيامبر ٦ فرموده‌اند: خداوند بهشت را روز پنجشنبه آفريد و آن را مونس نام نهاد.

و روايت شده است كه يهوديان به حضور پيامبر ٦ آمدند و از آفرينش آسمانها و زمين از ايشان پرسيدند، فرمودند: خداوند زمين را روز يك شنبه و دوشنبه آفريد و كوهها و آنچه را در آن است، سه شنبه آفريد. آب و درخت و شهرها و آباديها و صحراها را روز چهار شنبه آفريد. آسمان را روز پنجشنبه آفريد و آفتاب و ماه و ستارگان و فرشتگان را روز جمعه آفريد. پرسيدند: اى محمد! پس از آن چه شد؟ فرمود: بر عرش مستوى شد، گفتند: اگر تمام آن را مى‌گفتى، درست گفته بودى و خودشان گفتند كه پس از آن خداوند استراحت كرد. پيامبر ٦ از اين سخن ايشان خشم گرفت و آيه فوق نازل شد كه در دنباله‌اش خطاب به پيامبر مى‌فرمايد «بر آنچه مى‌گويند شكيبا باش.»[٢] و گفته شده است در هر ساعتى از شبانروز ششصد هزار زن باردار مى‌شوند و ششصد هزار مى‌زايند و ششصد هزار مى‌ميرند و ششصد هزار عزيز، زبون و ششصد هزار زبون، عزيز مى‌شوند و خداوند ششصد هزار بنده را از آتش دوزخ آزاد مى‌فرمايد.[٣] امير المؤمنين على ٧ فرموده است، براى بازمانده عمر آدمى نمى‌توان بهايى يافت كه مى‌تواند در آن، آنچه را از دست داده جبران كند و آنچه را ميرانده است‌

[١]. براى اطلاع بيشتر، رك. به: مفردات راغب اصفهانى، ص ٢٢٠، چاپ ١٣٣٢ خورشيدى، تهران. م.

[٢]. در تفسير ابو الفتوح رازى، چاپ مرحوم آقاى شعرانى، ذيل آيه ٣٧ سوره( ق)، آمده است. م.

[٣]. اين ارقام بيان‌كننده كثرت است. م.