انديشه و كلامش ذكر خداوند است و بر گناه خود مى‌گريد و مردم از گزندش در امانند.[١] موسى ٧ گفت: پروردگارا! پاداش آن كس كه با زبان و دل خويش تو را ياد مى‌كند چيست؟ فرمود: اى موسى! روز قيامت او را در سايه عرش و حمايت خويش قرار مى‌دهم.[٢] پيامبر ٦ فرموده‌اند: در خواب يكى از امت خويش را ديدم كه شيطانها او را احاطه كرده بودند. ياد كردن او از خداوند متعال آمد و او را از ميان ايشان نجات داد.[٣] جابر مى‌گويد، به امام باقر ٧ گفتم: برخى از مردم چنانند كه چون چيزى از از قرآن به ياد مى‌آورند يا براى ايشان چيزى از قرآن خوانده مى‌شود، چنان فريادى بر مى‌آورند و مدهوش مى‌شوند تا آنجا كه اگر دستها و پاهاى كسى از ايشان بريده شود احساس نمى‌كند. فرمود: سبحان اللَّه! اين از كارهاى شيطانى است. به اين كار فرمان داده نشده‌اند. همانا هدف، نرم شدن و دل سوختن و اشك ريختن و از خدا بيم كردن است.[٤] پيامبر ٦ فرموده‌اند: هر مسلمان كه پس از نماز صبح در مصلاى خود بنشيند و ذكر خدا بگويد تا آفتاب بدمد، براى او پاداشى همچون پاداش حاجيان است و گناهانش آمرزيده مى‌شود، و فرموده‌اند: هر گاه باغهاى بهشت را مى‌يابيد، در آن به گردش پردازيد. گفتند: باغهاى بهشت چيست؟ فرمودند: مجالس ذكر.

و پيامبر ٦ فرموده‌اند: هيچ قومى براى ذكر خدا نمى‌نشينند و جلسه تشكيل نمى‌دهند، مگر اينكه سروشى از آسمان به آنان ندا مى‌دهد كه برخيزيد، سيئات شما به حسنات تبديل شد و همه‌تان آمرزيده شديد و هيچ گروهى از مردم زمين براى ذكر خداوند به زمين نمى‌نشينند، مگر اينكه گروهى از فرشتگان هم همراه ايشان به زمين مى‌نشينند.[٥] و همان حضرت فرموده‌اند: هيچ قومى براى ذكر خدا به زمين نمى‌نشينند، مگر اينكه فرشتگان آنان را احاطه مى‌كنند و رحمت آنان را فرا مى‌گيرد و آرامش بر آنان فرو مى‌آيد. من هم آنان را ياد مى‌كنم.[٦]

[١]. در خصال مترجم، ص ١٢٠، ج ١، آمده است. م.

[٢]. در الجواهر السنية في الاحاديث القدسيه شيخ حر عاملى، ص ٥٥، آمده است. م.

[٣]. در فضائل الاشهر الثلاثه صدوق( رضي الله عنه)، ص ١١٣، ضمن حديث مفصلى آمده است. م.

[٤]. با ذكر اسناد در اصول كافى مترجم، ص ٤٢١، ج ٤، آمده است. م.

[٥]. در صحيح مسلم، ص ٧٢، ج ٨، و مسند احمد بن حنبل، ص ٢٣، ج ٣، و سنن ترمذى، ص ٢٧١، ج ١٢، و مسند احمد، ص ١٤٢، ج ٣، آمده است. م.

[٦]. در صحيح مسلم، ص ٧٢، ج ٨، و مسند احمد بن حنبل، ص ٢٣، ج ٣، و سنن ترمذى، ص ٢٧١، ج ١٢، و مسند احمد، ص ١٤٢، ج ٣، آمده است. م.