ترجمه روضة الواعظين فتال نيشابوري - مهدوي دامغاني، محمود - الصفحة ٦١٩ - مجلس شصت و دوم، در فضيلت ذكر و ذاكران و مذكران

شاعر چنين سروده است:

«دوستان هنگام آسايش و راحت بسيارند، ولى در سختى‌ها، آنان اندكند.

بنا بر اين، ادعاى دوستى كسانى كه با آنان برادرى و دوستى مى‌كنى تو را مفريبد كه براى تو در سختى دوستى نيست. هر كسى مى‌گويد من وفا دارم، ولى چنان نيست كه به گفتار خود عمل كند، مگر مرد نژاده و دين‌دار كه چون سخنى گويد به آن عمل مى‌كند.» ديگرى گفته است «از دوستان كسانى را با صفا مى‌بينم كه يك دل و به هنگام بروز سختى‌ها شكيبا و پايدار باشند.» ديگرى گفته است «هر دوستى كه دوستى او براى خدا نباشد من به دوستى و صميميت او اعتماد ندارم.» ديگرى گفته است «با دشمن من دوستى مى‌ورزى و مى‌پندارى كه من دوست تو هستم. اين گفتار تو مايه شگفتى است، برادر من كسى نيست كه فقط با زبان مرا دوست داشته باشد، بلكه دوست من كسى است كه در غياب هم، دوست من باشد.»

مجلس شصت و دوم در فضيلت ذكر و ذاكران و مذكران‌

خداوند متعال در آيه يك صد و چهل و نهم سوره بقره فرموده است «پس ياد كنيد مرا تا ياد كنم شما را و شكر كنيد مرا و ناسپاسى مكنيد مرا.» و در آيه چهل و دوم سوره احزاب فرموده است «اى گروهى كه ايمان آورده‌ايد، ياد كنيد خدا را ياد كردنى بسيار.» و در آيه سى و ششم همان سوره فرموده است «مردان و زنانى كه خدا را بسيار يادكننده‌اند.» و در آيه بيست و دوم سوره غاشيه فرموده است «پس پند بده كه تو پند دهنده‌يى و برايشان چيره نيستى.»[١] مفسران گفته‌اند: خداوند فرموده است، با ايمان مرا ياد كنيد تا من هم از صميم جان شما را ياد كنم. با حالت تسليم و مسلمانى مرا ياد كنيد تا شما را با گرامى‌

[١]. آيات مورد ذكر در قرآن بسيار زياد است و براى اطلاع بيشتر از نمونه‌هاى ديگر، رك. به: رياض الصالحين نووى، ص ٤٩٣، چاپ بيروت، ١٣٩٣ قمرى و محجة البيضاء، ص ٢٦٦، ج ٢. م.