خود دوست مى‌دارى براى او دوست بدار و آنچه را براى خود ناخوش مى‌دارى، براى او ناخوش بدار. چون نيازمند شدى از او بخواه و چون او از تو چيزى خواست به او بده و هيچ خيرى را از او اندوخته مدار كه او از تو خيرى را اندوخته نمى‌دارد. پشت او باش كه او هم براى تو پشت و پشتيبان است. چون به سفر رفت، در غيبت او نگهدارش باش و چون باز آمد به ديدارش برو. او را گرامى و محترم بدار كه او از تو و تو از اويى. و اگر بر تو عتاب كرد از او جدا مشو تا عتاب و دلتنگى او از ميان برود، چون خيرى به او برسد، خدا را حمد و ستايش كن و اگر گرفتار شد، او را يارى بده و اندوهى بر او ميفزاى.[١] امام صادق ٧ فرموده است، هر مؤمنى كه بتواند برادر دينى خود را يارى دهد و او را يارى ندهد، خداوند در دنيا و آخرت او را يارى نمى‌دهد.[٢] پيامبر ٦ فرموده‌اند: هر كس همسايه خود را آزار دهد، خداوند بوى بهشت را بر او حرام مى‌فرمايد و جايگاه او دوزخ است، كه چه بد جايگاهى است و هر كس حقوق همسايه‌اش را تباه كند، از ما نيست و جبريل ٧ چندان در باره همسايه سفارش كرد كه پنداشتم بزودى از او ارث خواهد برد.[٣] امام صادق ٧ فرموده است، هر كس موضوعى براى برادر مؤمن خود بسازد و بگويد و بخواهد به آن وسيله، مروت او را نابود كند و او را از چشم مردم بيفكند، خداى تعالى او را از ولايت خويش بيرون مى‌فرمايد و به ولايت شيطان در مى‌آورد.[٤] و همان حضرت فرموده است، هر كس آزار خويش را از همسايه خود باز دارد، خداوند لغزشهاى او را روز قيامت مى‌بخشد و هر كس عفت بطن و فرج داشته باشد، (شكمباره و زن باره و غلام باره نباشد.) در بهشت چون فرشته محبوبى خواهد بود و هر كس برده مؤمنى يا كنيزك مؤمنى را آزاد كند، برايش در بهشت خانه‌يى ساخته مى‌شود.

[١]. بخشى از روايت مفصل‌ترى است كه در اختصاص شيخ مفيد، ص ٢٢، چاپ نجف، آمده است. م.

[٢]. در ثواب الاعمال و عقاب الاعمال صدوق، ص ٤٨٤، با ذكر سند آمده است. م.

[٣]. به نقل از امالى صدوق، با ذكر مطالب بيشترى در بحار الانوار، ص ١٥٠، ج ٧٤، آمده است. م.

[٤]. در اصول كافى مترجم، ص ٦٢، ج ٤، با اندك اضافه‌يى آمده است. م.