ترجمه روضة الواعظين فتال نيشابوري - مهدوي دامغاني، محمود - الصفحة ٥٩ - مجلس دوم، در شناختن خداوند

تواناست كه آيتى فرو فرستد.» و اين آيه خود دلالت بر حادث بودن قرآن دارد، زيرا چيزى كه تحت قدرت در آيد نمى‌تواند جز حادث باشد. در سوره هود مى‌فرمايد:

«كتابى كه آيات آن محكم گردانيده شده و سپس تفصيل داده شده است از نزد درست كردار آگاه.» و اين گفتار الهى كه مى‌فرمايد: «و پيش از آن كتاب موسى پيشوا و رحمت بوده است»، دليل بر اين است كه پيش از قرآن كلام ديگرى از خداوند بر آن تقدم داشته است.

در سوره يوسف مى‌فرمايد: «به درستى كه ما آن را فرو فرستاديم، قرآنى به لغت تازى. باشد كه شما دريابيد.» و در سوره حجر مى‌فرمايد: «و به تحقيق داديم ترا هفت آيه از سوره‌يى كه دو بار نازل شده و قرآن عظيم.» و در سوره انبياء مى‌فرمايد: «نمى‌آيد ايشان را هيچ پندى تازه آورده شده از پروردگارشان مگر كه شنيدند آن را و ايشان بازى مى‌كردند.» و در همان سوره مى‌فرمايد: «و اين سخنى (پندى) فرخنده است كه آن را فرو فرستاديم. آيا شما منكر آن هستيد؟» و خداوند متعال در سوره لقمان مى‌فرمايد: «و اگر آنچه از درختان كه در زمين است قلمها باشد و دريا را پس از آن هفت دريا مدد مى‌داد، به آخر نمى‌رسيد كلمات خدا.» و در سوره حشر مى‌فرمايد: «اگر اين قرآن را بر كوه نازل مى‌كرديم، آن را فروتن و شكاف خورده از بيم خداوند ديده بودى.» و از پيامبر ٦ روايت شده كه فرموده‌اند: فقط خدا بود و هيچ چيز وجود نداشت. سپس خداوند سخن و ذكر را آفريد و همانا از چيزهايى كه خداوند آفريده است هيچ چيز بزرگتر از مفهوم اين آيه سوره بقره نيست: «خداى كه خدايى جز او نيست، زنده پاينده، كه او را نه چرت مى‌گيرد و نه خواب.»[١]

سخن در باره خلق افعال و قضاء و قدر

بدان كه هر يك از ما كارهايى را كه انجام مى‌دهد خود پديد آورنده آن است.

[١]. براى اطلاع بيشتر از روايات حادث بودن قرآن از ديدگاه شيعه، به كتاب توحيد شيخ صدوق رضوان اللَّه تعالى عليه، باب القرآن ما هو، صفحات ٢٢٣ تا ٢٢٨ چاپ حوزه علميه قم مراجعه فرماييد. م.