اين صفت در كتاب خود وصف كرده و ايشان را ستوده و در آيه يك صد و يازدهم سوره آل عمران چنين فرموده است «شما بهترين امتى هستيد كه براى مردم بيرون آورده شده است كه امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنيد و به خداوند ايمان آورده‌ايد.» در اين آيه، خداوند امر به معروف و نهى از منكر را با ايمان قرين فرموده است و آنان را حافظ حدود خداوند دانسته و به مؤمنان مژده داده است. و خداوند قومى ديگر را سرزنش كرده و عمل ايشان را زشت شمرده و به آنان سخت‌ترين عذاب را وعده داده است، به اين سبب كه امر به معروف و نهى از منكر نكرده‌اند و دست ستمگر را از ستم باز نداشته‌اند و در آيه هفتاد و نهم سوره مائده فرموده است، «كسانى از بنى اسرائيل كه كافر شدند، لعنت شدند به زبان داود و عيسى بن مريم به سبب آنكه نافرمانى كردند و سركشى كردند، آنان از كار زشتى كه مى‌كردند، نهى نمى‌كردند و چه بد بود آنچه مى‌كردند.» و در آيه شصت و هشتم همان سوره فرموده است «و بسيارى از ايشان را مى‌بينى كه به گناه و دشمنى شتاب مى‌كنند و خوردن ايشان حرام را، هر آينه بد است آنچه مى‌كنند. چرا باز نمى‌دارند ايشان را خدا پرستان و دانايان از گفتار گناه و خوردن حرام؟ هر آينه بد است آنچه ايشان انجام مى‌دهند.» خداوند در اين آيه، آنان را كه گناه مى‌كنند و آنان كه ايشان را نهى نمى‌كنند و باز نمى‌دارند، يكسان دانسته و كار هر دو گروه را زشت شمرده و به هر دو گروه وعيد داده است.

و خداوند متعال در چند مورد ديگر از كتاب خود ما را به معروف فرمان داده و از منكر نهى فرموده است و بر انجام امر به معروف و نهى از منكر، پاداش بزرگ وعده داده است و بر ترك آن وعده عذاب دردناك داده است. همچنين پيامبر ٦ در گفتار خود مكرر اين موضوع را گوشزد فرموده است.

خداوند متعال در آيه يك صد و يكم سوره آل عمران مى‌فرمايد «و بايد باشند از شما گروهى كه فرا خوانند به سوى خوبى و فرمان دهند به خوبى و نهى كنند از بدى و آن گروه همانان رستگارانند.» و خداوند متعال در آيات يك صد و شصت و پنج و يك صد و شصت و شش سوره اعراف چنين مى‌فرمايد: «و چون گفتند جمعى از ايشان چرا پند مى‌دهيد گروهى را كه خداوند هلاك‌كننده ايشان است و آنان را عذابى سخت مى‌دهد، گفتند معذرت‌