جهانيان است، در بيست و هفتم رجب به پيامبرى مبعوث فرمود. هر كس اين روز را روزه بگيرد، خداوند برايش پاداش روزه شصت ماه مى‌نويسد.[١] و در بيست و پنجم ذى قعده، خداوند خانه كعبه را بر زمين نهاد و آن نخستين رحمتى بود كه بر روى زمين نهاده و جايگاه امن و كسب ثواب براى مردم شد.

هر كس اين روز را روزه بگيرد، خداوند برايش پاداش شصت ماه روزه مى‌نويسد و روز اول ذى حجه، ابراهيم خليل الرحمن متولد شده است و هر كس آن روز را روزه بگيرد، خداوند پاداش شصت ماه روزه براى او مى‌نويسد.

عبد الرحمن بن سبابه مى‌گويد: از امام صادق ٧ در باره غسل كردن روز عرفه در سرزمينهاى ديگر غير از عرفات پرسيدم. فرمود: هر كجا بودى غسل كن. و مستحب است كنار مشاهد ائمه، اجتماع و دعا كنيم و آن روز را به روزه و نماز و تضرع بگذرانيم.

مجلس پنجاهم در ذكر دو عيد (فطر، قربان)

بدان كه نامهاى عيد چهار است: در فارسى به عيد جشن مى‌گويند و گفته شده است عيد هر روزى است كه در آن اجتماع باشد و مشتق از عود به معنى برگشتن است و مثل اين است كه بگوييم آنان به آن برگشته‌اند. و گفته شده است، عيد از آن جهت عيد ناميده شده است كه در آن از اندوه به شادى بازمى‌گردند و آن روز براى همه مردم، روز شادى است. مگر نمى‌بينيد كه در روز عيد، زندانيان را هم مؤاخذه و تعقيب نمى‌كنند و پرندگان را شكار نمى‌كنند و جانوران وحشى را هم نمى‌گيرند و كودكان را به مكتب نمى‌فرستند.

و هم گفته‌اند از اين جهت به آن نام عيد داده‌اند كه هر انسانى به آنچه كه خداوند به او وعده داده است در اين روز مى‌رسد. و گفته‌اند از اين جهت عيد مى‌گويند كه انسانها در آن روز به توبه و دعا كردن به پيشگاه خداوند برمى‌گردند و خداوند هم به عطا و بخشش نسبت به ايشان برمى‌گردد. و هم گفته‌اند، از اين سبب به آن عيد مى‌گويند كه خداوند به بندگان مؤمن خود فوايد پسنديده و عوايد بزرگ و بخشش‌

[١]. اين روايت در ثواب الاعمال صدوق، ص ٨٣، چاپ آقاى غفارى، بگونه ديگرى، يعنى پاداش هفتاد سال روزه آمده است. م.