ترجمه روضة الواعظين فتال نيشابوري - مهدوي دامغاني، محمود - الصفحة ٤٧٥ - مجلس سى و هفتم، در بيان فضايل شيعه
امام باقر ٧ فرموده است: همانا شيعيان على ٧ داراى رنگ پريده و نزار و لبهاى خشكيدهاند. شكمهاى ايشان تهى و رنگهايشان متغير و چهرههايشان زرد است.
چون شب فرا مىرسد و آنان را فرو مىگيرد زمين را بستر خود قرار مىدهند و چهره و پيشانى بر خاك مىنهند. سجده و اشك و دعا و گريستن آنان بسيار است.
مردم شادند و ايشان اندوهگين.[١] امام باقر ٧ فرموده است: آيا تصور مىشود شيعه بودن فقط به دوست داشتن ما خاندان كفايت مىشود؟ سوگند به خدا كسى شيعه ما نيست مگر آنكه از خداى بترسد و پرهيزگار باشد. اى جابر! شيعيان فقط با فروتنى و خشوع بسيار و فراوانى ياد كردن خدا و افزونى روزه و نماز و رسيدگى به همسايگان فقير و بينوايان و وامداران و يتيمان و راست گفتارى و تلاوت قرآن و باز داشتن زبان از مردم، جز به نيكى شناخته نمىشوند و آنان بايد امناى عشاير و خاندان خود باشند. جابر گفت: اى پسر رسول خدا! من كسى را به اين صفت نمىشناسم. فرمود: اى جابر! از راه بيرون مشو و كجفهمى مكن. آيا به نظر تو همين كافى است كه كسى فقط بگويد من على را دوست مىدارم و ولايت او را در دل دارم؟ اگر كسى بگويد من رسول خدا را دوست دارم- در حالى كه پيامبر ٦ از على ٧ بهتر است- ولى به عمل و سنت پيامبر عمل نكند، آيا اين دوستى پيامبر ٦ براى او نتيجهيى دارد؟ از خداى بترسيد و براى آنچه در پيشگاه خداوند است عمل كنيد و بدانيد كه ميان خداوند و هيچ كس خويشاوندى و قرابت نيست. دوست داشتنى و گرامىترين بندگان خدا در نظرش پرهيزكارتر و عملكنندهتر به فرمان اوست. به خدا سوگند كه نمىتوان به او نزديك و مقرب بارگاهش شد جز به فرمانبردارى. همراه ما حواله آزادى از دوزخ نيست و هيچ كس را بر خدا حجت و بهانهيى نيست. هر كس فرمانبردار خدا باشد دوست ماست و هر كس نسبت به خداوند سركش باشد دشمن ماست. دوستى ما حاصل نمىشود جز با پارسايى و عمل.[٢] امام صادق ٧ فرموده است: من و پدرم بيرون آمديم و چون به فاصله ميان مرقد مطهر پيامبر و منبر آن رسيديم، پدرم به گروهى از شيعيان رسيد و بر ايشان سلام
[١]. نوزدهمين حديث كتاب صفات الشيعه صدوق است، ص ١٠، چاپ اعلمى، تهران. م.
[٢]. اين حديث از قول جابر( رضي الله عنه) در اصول كافى، ص ٧٤، ج ٢، و به نقل از آن در محجة البيضاء في تهذيب الاحياء كاشانى، ص ٣٥٥، ج ٤، آمده است. م.