ابن عمر گفت: اين دو در باره اينكه كداميك زودتر وارد جهنم مى‌شود ستيزه مى‌كنند كه من خود از رسول خدا شنيدم مى‌فرمود: كشنده عمار و كسى كه جامه و سلاح او را از تن او در ربايد در آتش خواهند بود. چون اين خبر به معاويه كه نفرين خدا بر او باد رسيد، گفت: ما او را نكشته‌ايم. كسى او را كشته كه به جنگ آورده است. ابن فارسى مى‌گويد: معاويه همچنين عقيده داشت كه قاتل حمزه و جعفر و ديگر شهيدان هم پيامبر ٦ است كه آنها را به جنگ آورده است.[١] روايت شده است، چون عمار كه خدايش از او خشنود باد كشته شد، مردم پيش حذيفه آمدند و گفتند: عمار كشته شد و مردم گوناگون سخن مى‌گويند، تو چه مى‌گويى؟ گفت: مرا بنشانيد و چون او را نشاندند و به سينه كسى تكيه‌اش دادند گفت: خودم از پيامبر ٦ شنيدم كه سه بار فرمودند، عمار بر دين واقعى و فطرت پسنديده است و هرگز تا هنگام مرگ آن را رها نمى‌كند و پيامبر فرمودند: عمار هرگز در انتخاب دو كار مخير نشد مگر اينكه سخت‌تر آن را برگزيد.[٢] پيامبر فرموده‌اند: بهشت مشتاق سه تن است. على ٧ پرسيد: آن سه تن كيستند؟ فرمودند: تو از ايشان و نخستين آنانى و سلمان فارسى كه تكبر او بسيار اندك و خيرخواه تو است و او را از دوستان خود قرار بده و عمار بن ياسر كه همراه تو در چند جنگ شركت مى‌كند. خير و نيكى او بسيار و پرتو او سخت درخشان و پاداش او بسيار بزرگ است.[٣] امام صادق ٧ فرموده است: هيچ خاندانى نيست مگر آنكه ميان ايشان فرد نجيبى وجود دارد و نجيب‌تر نجيبان از خاندانى بد محمد بن ابى بكر است.[٤] پيامبر ٦ فرموده‌اند: حذيفة بن اليمان از اصفياى خداوند رحمان و از همه شما به حلال و حرام بيناتر است و عمار بن ياسر از پيشگامان است و مقداد بن اسود از مجتهدان است و هر كارى را شخص ورزيده‌يى است، سوار كار ورزيده قرآن‌

[١]. اين روايت در امالى صدوق، ص ٢٤٣، آمده است. م.

[٢]. اين روايت در امالى صدوق، ص ٢٤٣، آمده است. م.

[٣]. با ذكر سلسله سند در اختيار معرفة الرجال، ص ٣١ آمده است. م.

[٤]. با ذكر سلسله سند در اختيار معرفة الرجال، ص ٦٤، آمده است. م.