على بن موسى الرضا ٧ فرموده است: پاداش زيارت مرقد پدرم همچون پاداش زيارت مرقد امام حسين ٧ است.[١] و فرموده است هر كس مرقد پدرم را در بغداد زيارت كند، چنان است كه مرقد رسول خدا ٦ و مرقد امير المؤمنين ٧ را زيارت كرده باشد. البته فضيلت آن دو مرقد به جاى خود محفوظ است و به امام رضا ٧ گفته شد: براى كسى كه مرقد پدرت را زيارت كند چه پاداشى است؟ فرمود:

بهشت است و آن را زيارت كن.[٢] و نيز فرموده است: فضل زيارت مرقد پدرم همچون زيارت مرقد جدش يعنى رسول خداست. راوى مى‌گويد گفتم: مى‌ترسم داخل حرم شوم و براى من اين كار ممكن نيست. فرمود: از پشت پرده و ديوار زيارت كن.

و نيز فرموده است: خداوند بغداد را به حرمت مرقد دو تن از فرزندان حسين ٧ (يعنى موسى بن جعفر و محمد بن على الجواد) نجات داده است.[٣] دعبل بن على خزاعى كه رحمت خدا بر او باد ضمن قصيده‌يى طولانى چنين سروده است:[٤] «كجايند آن بزرگوارانى كه جدايى و غربت آنان را فرو گرفته است؟ درختان برومندى كه در اطراف پراكنده‌اند. چون نسب خود را بيان كنند وارثان پيامبرند و آنان برترين سروران و برترين حمايت‌كنندگانند. اى فاطمه، اى دختر كسى كه سراپا خير است! برخيز و بر اين ستارگان آسمان بر اين فلات زارى كن. قبرهايى در كوفه و برخى در مدينه و برخى در منطقه فخ كه درودهاى من بر همه‌شان برسد و

[١]. در صفحه ٣٠٠ كامل الزيارات آمده است. م.

[٢]. در صفحه ٢٩٩ همان كتاب آمده است. م.

[٣]. در تهذيب الاحكام شيخ طوسى، ص ٨٢، ج ٦، آمده است. م.

[٤]. اين قصيده شيواى دعبل از شاهكارهاى مدايح است. ابو الفرج اصفهانى در كتاب اغانى، ص ١٢٠، ج ٢٠، چاپ محمد ابو الفضل ابراهيم، مصر، ١٣٩١ ق، مى‌گويد اين قصيده ضرب المثل حسن و استوارى است و در ضمن بحث ٦٥ صفحه‌يى خود مكرر از آن ياد كرده است. يك صد و بيست و پنج بيت از اين قصيده در صفحات ٢٤٥ تا ٢٥١ جلد ٤٩ بحار الانوار به نقل از كشف الغمه اربلى آمده است و مراجعه كنيد به صفحات ٣١٨ تا ٣٢٧ جلد ٢ كشف الغمه، چاپ تبريز، ١٣٨١ قمرى. ترجمه اين قصيده به قلم مرحوم علامه مجلسى در شماره چهارم مجله آستان قدس رضوى، دوره هفتم، مرداد ١٣٤٧ ش، چاپ شده است. م.