امام باقر ٧ در تفسير اين آيه «از دانايان (اهل ذكر) بپرسيد اگر نمى‌دانيد»[١] مى‌گفته است: ما اهل ذكر هستيم. ابو ذرعه مى‌گويد: محمد بن على باقر راست گفته است و به جان خودم سوگند كه او از بزرگترين دانشمندان است.[٢] روايت شده است كه هشام بن عبد الملك به حج آمده بود. در حالى كه به شانه سالم، برده آزاد كرده خود، تكيه داده بود وارد مسجد الحرام شد. در همان هنگام امام باقر ٧ در مسجد نشسته بود. سالم به هشام گفت: اى امير المؤمنين! اين شخص محمد بن على بن حسين است. هشام گفت: همان كسى كه مردم عراق شيفته اويند؟

گفت آرى. گفت: پيش او برو و بگو امير المؤمنين مى‌گويد، مردم در روز قيامت تا هنگامى كه حسابهاى آنان بررسى شود چه مى‌خورند و چه مى‌آشامند؟ امام باقر در پاسخ سالم فرمود: مردم كنار نهرى محشور مى‌شوند كه نهرهاى ديگرى هم از آن سرچشمه مى‌گيرد و از آنها مى‌خورند و مى‌آشامند تا از حساب فارغ شوند. هشام كه مى‌پنداشت بر امام باقر پيروز شده است تكبير گفت و به سالم گفت: برو به محمد بن على بگو، مردم در آن هنگام گرفتارتر از اين هستند كه به خوردن و آشاميدن برسند.

امام باقر ٧ فرمود: مردم در آتش و دوزخ گرفتارترند، در عين حال از اين موضوع غافل نيستند كه بگويند «اندكى آب به ما بدهيد يا از آنچه به شما روزى داده است»[٣].

هشام سكوت كرد و پاسخى نداد.[٤] روايت شده است كه عمرو بن عبيد به حضور امام باقر ٧ آمد كه به خيال خود با پرسيدن برخى از سؤالها ايشان را بيازمايد و گفت: فدايت گردم، معنى اين آيه چيست «آيا آنان كه كافرند نديدند كه آسمانها و زمين بسته بود ما آنها را بشكافتيم»؟[٥] و مقصود از اين بستگى و گشايش چيست؟ امام باقر فرمود: منظور اين است كه از آسمان قطره‌يى باران نمى‌باريد و از زمين هيچ گياهى نمى‌روييد. عمرو سكوت كرد و راهى براى اعتراض نداشت و رفت. دوباره بازگشت و گفت: فدايت گردم،

[١]. بخشى از آيه ٤٦ سوره شانزدهم( نحل). م.

[٢]. با ذكر سلسله اسناد در ارشاد مفيد، ص ٢٤٧، آمده است و در آن ابو زرعه آمده است نه ابو ذرعه. م.

[٣]. بخشى از آيه ٥٠ سوره هفتم( اعراف). م.

[٤]. در ارشاد مفيد، ص ٢٤٨، با ذكر سلسله اسناد آمده است.

[٥]. آيه ٣٠ سوره بيست و يكم( انبياء). م.