ترجمه روضة الواعظين فتال نيشابوري - مهدوي دامغاني، محمود - الصفحة ٣٢٧ - مجلس بيست و يكم، در امامت و مناقب حضرت سجاد

نيمه شبى آواى سروشى شنيده شد كه مى‌گفت: پارسايان در اين جهان و آنان كه به جهان ديگر راغبند كجايند و كيستند؟ سروش ديگرى از ناحيه بقيع پاسخ داد:

على بن الحسين ٧ است.[١] روايت شده است كه كنيزى از كنيزان على بن الحسين ٧ آب بر دست او مى- ريخت تا آماده براى نماز گزاردن شود. كنيز متوجه نشد و ابريق از دستش بر سر امام افتاد و آن را زخم كرد. امام زين العابدين به او نگريستند. گفت: خداوند مى‌فرمايد و فروخورندگان خشم. فرمود: خشم خود را فرو خوردم. گفت: و عفوكنندگان مردم. فرمود: خداى از تو درگذرد و عفو فرمايد. گفت: خداوند نيكوكاران را دوست مى‌دارد. فرمود: برو كه در راه خدا آزادى.[٢] عمرو بن دينار مى‌گويد: چون يزيد، پسر اسامة بن زيد، محتضر شد شروع به گريستن كرد. امام سجاد فرمودند: چه چيزى ترا به گريه واداشته است؟ گفت: پانزده هزار دينار وام دارم و چيزى براى پرداخت آن باقى نگذاشته‌ام. فرمود: نگران مباش و گريه مكن. وام تو بر عهده من است و تو از آن برى هستى و آن را پرداخت فرمود.[٣] امام على بن حسين ٧ فرموده است: ما امامان مسلمانان و حجتهاى خدا بر جهانيان و سروران مؤمنان و رهبران سپيد چهرگان درخشنده پيشانى و موالى مؤمنانيم. ما امام مردم زمينيم همچنان كه ستارگان امان ساكنان آسمانهايند. ماييم كه خداوند به پاس ما آسمان را از اينكه به زمين فرو افتد باز مى‌دارد، مگر به فرمان خودش و خداوند به وسيله ما زمين را از اينكه اهل خود را فرو برد باز مى‌دارد. به حرمت ما باران فرو مى‌بارد و رحمت خداوند منتشر مى‌شود و زمين بركات خود را بيرون مى‌آورد و اگر در زمين كسى از ما نباشد، زمين اهل خود را فرو مى‌برد.

سپس فرمود: از هنگامى كه خداوند زمين را آفريده است، هيچ گاه زمين از حجت خالى نبوده و خالى نيست و اين حجت گاه آشكار و مشهود است و گاه غايب و از نظرها پوشيده و تا روز رستاخيز هم از چنان حجتى خالى نخواهد بود و اگر چنين نباشد خداوند پرستش نمى‌شود.

[١]. با ذكر سلسله اسناد در صفحات ٢٤٠ و ٢٤١ ارشاد مفيد آمده است. م.

[٢]. با ذكر سلسله اسناد در صفحات ٢٤٠ و ٢٤١ ارشاد مفيد آمده است. م.

[٣]. با ذكر سلسله اسناد در صفحات ٢٤٠ و ٢٤١ ارشاد مفيد آمده است. م.