بدهى. اى سرور من! اگر مرا از بدبختان آفريده باشى كه چه بسيار بايد بگريم و اگر از نيكبختان قرار داده باشى، چه بسيار اميدوار بايد باشم. پروردگارا! آيا براى ضربه‌هاى تازيانه‌ها و گرزها اعضاى مرا آفريده‌اى؟ يا براى آشاميدن مايع سوزان جهنم امعاء مرا آفريده‌اى؟ اى سرور من! اگر برده‌يى بتواند از سرور خود بگريزد، من نخستين كس هستم كه مى‌گريزم، ولى مى‌دانم كه من هرگز نمى‌توانم از حيطه قدرت تو بيرون بروم. اى سرور من! اگر عذاب من بر قدرت و پادشاهى تو چيزى بيفزايد از تو مسألت خواهم كرد كه ياراى صبر و شكيبايى بر آن به من بدهى. ولى مى‌دانم كه فرمانبرى فرمانبرندگان چيزى بر پادشاهى تو نمى‌افزايد و گناه گناهكاران هم چيزى از آن نمى‌كاهد. اى سرور من! اين منم كه هيچ ارزشى ندارم. پروردگارا! با فضل خود به من ارزانى دار و با پوشش و چشم پوشى خود بر من جامه رحمت بپوشان و از سرزنش و توبيخ من به كرم خويش درگذر. پروردگارا، اى سرور من! بر من رحمت آور آنگاه كه بر بستر خود (يعنى بستر مرگ) افتاده‌ام و دستهاى دوستان من مرا از اين پهلو به آن پهلو مى‌كند، و بر من رحمت آور در آن هنگام كه مرا بر جايگاه غسل دادنم انداخته‌اند و همسايگان نيكو كارم مرا غسل مى‌دهند، و بر من رحمت آور آنگاه كه مرا در تابوتم به دوش مى‌برند و نزديكان من اطراف جنازه منند، و در آن خانه تاريك به وحشت و غربت و تنهايى من رحمت آور.» طاوس مى‌گويد: چنان گريستم كه صداى گريه من بلند شد. به من نگريست و فرمود: اى يمانى! چه چيزى ترا به گريه واداشته است؟ مگر اينجا جايگاه گناهكاران نيست؟ گفتم: اى حبيب من! شايسته و سزاوار است كه خداوند خواسته ترا رد نفرمايد و پدر بزرگ تو رسول خدا ٦ است.[١] و روايت شده است كه ناقه امام على بن حسين ٧ كند حركت مى‌كرد. آن حضرت چوبدستى خود را برآورد كه به ناقه بزند، ولى آهى كشيد و فرمود: اگر قصاص نمى‌بود مى‌زدم و دست خود را كنار كشيد، و روايت شده است كه پياده حج گزارد و فاصله ميان مكه و مدينه را بيست روزه پيمود. زرارة بن اعين مى‌گويد:[٢]

[١]. قسمتهايى از اين دعا ضمن دعاى ابو حمزه ثمالى در مصباح شيخ آمده است و به صفحه ٣٩٧ مفاتيح مراجعه شود. م.

[٢]. زرارة بن اعين: از محدثان و فقيهان بزرگ شيعه و از اصحاب حضرت باقر و حضرت صادق و درگذشته ١٥٠ هجرى قمرى است. رك. به: نجاشى، رجال، ص ١٢٥، چاپ كتابخانه داودى، قم. م.