ضحاك بن عبد الله مى‌گويد: گروهى از سواران ابن سعد كه پاسدارى مى‌دادند از كنار ما گذشتند و امام حسين ٧ اين آيه را (آيه ١٧٨ سوره سوم) تلاوت مى- فرمود: «البته كسانى كه كافرند گمان نكنند كه مهلت دادن ما ايشان را براى آنان بهتر خواهد بود. بلكه آنان را مهلت مى‌دهيم تا بر گناه خويش بيفزايند و براى آنان عذابى سخت خواركننده خواهد بود. خداوند هرگز مؤمنان را بر اين حال كه اكنون هستيد وانگذارد تا آنكه به آزمايش، بدسرشت را از پاك سرشت مشخص فرمايد.» امام حسين ٧ پس از گزاردن نماز صبح، اصحاب خود را آرايش نظامى داد و همراه آن حضرت سى و دو سوار و چهل پياده بودند. زهير بن قين را در سمت راست ياران خود و حبيب بن مظاهر را سمت چپ قرار داد و پرچم را به برادر خويش سپرد و خيمه‌ها را پشت سر خويش قرار دادند و دستور داد مقدارى هيمه و نى در خندقى كه پشت خيمه‌ها بود بريزند و آتش زنند تا از پشت سر مورد حمله قرار نگيرند.

عمر بن سعد هم كه نفرين خدا بر او باد در آن روز كه روز جمعه بود و گفته شده است كه شنبه بود، ياران خود را آماده ساخت و آرايش نظامى داد و به سوى امام حسين ٧ حركت كرد. در اين هنگام حر اسب خود را به تاخت درآورد و به امام حسين پيوست و گفت: اى پسر پيامبر! فدايت گردم. من همان كسى هستم كه مانع برگشتن شما شدم و شما را در اين تنگنا فرو آوردم. به خدا سوگند اگر مى- دانستم نسبت به شما چنين مى‌كنند كه مى‌بينم، هرگز نسبت به شما چنين رفتار نمى‌كردم و اكنون از آنچه كرده‌ام به سوى خدا توبه مى‌كنم. آيا راهى براى توبه من مى‌بينى؟ امام حسين فرمود: آرى، خداوند توبه‌ات را مى‌پذيرد.

در اين هنگام اسب سوارى از لشكر عمر بن سعد كه به ابن ابى جويره مزنى معروف بود پيش آمد و چون چشمش به آتش پشت خيمه‌ها افتاد كه شعله مى‌كشد دست بر هم زد و بانگ برداشت كه اى حسين و اى ياران حسين! بر شما مژده به آتش باد كه در همين جهان براى رسيدن به آن شتاب كرده‌ايد. امام حسين پرسيد:

اين كيست؟ گفتند: ابن ابى جويريه مزنى است. امام حسين ٧ گفت: پروردگارا! در همين جهان مزه آتش را به او بچشان. در همين هنگام اسب او رم كرد و او را در