خيرخواهى است كه بر قوم خود مهربان است.[١] ابن زياد همراه شمر بن ذى الجوشن براى عمر بن سعد نامه نوشت كه به حسين و يارانش پيشنهاد كن تسليم بدون قيد و شرط به حكم من شوند. اگر پذيرفتند، آنان را سالم پيش من بفرست و اگر نپذيرفتند با آنان جنگ كن. به شمر هم گفت: اگر عمر بن سعد چنين كرد از او اطاعت كن و سخن او را بشنو و اگر از جنگ با ايشان خوددارى كرد، تو فرمانده سپاه خواهى بود. گردن عمر بن سعد را بزن و سرش را پيش من بفرست. در نامه‌يى كه براى عمر بن سعد نوشته بود اين مطالب را هم گنجانيده بود كه من ترا پيش حسين نفرستاده‌ام كه از جنگ با او خوددارى و امروز و فردا كنى، يا براى او آرزوى سلامت و زنده ماندن داشته باشى يا آنكه از سوى او براى من عذر و بهانه بياورى و براى او شفاعت كنى. دقت كن اگر حسين و يارانش به فرمان من تن دادند و تسليم شدند آنان را سالم پيش من فرست و اگر نپذيرفتند به آنان بتاز و همه را بكش و ايشان را پاره پاره كن كه سزاوارند و چون حسين كشته شد بر پشت و سينه‌اش اسب بتاز كه او سركش و ستمگر است. اگر فرمان ما را اجرا كردى به تو پاداش شنونده مطيع خواهيم داد و اگر نمى‌پذيرى از كار و سپاه ما كناره بگير و سپاه را به شمر بن ذى الجوشن بسپر كه ما فرمان خود را چنين صادر كرده‌ايم.

شمر اين نامه را براى عمر بن سعد آورد كه چون خواند، بانگ برداشت كه اى سواران خدا سوار شويد! و شما را به بهشت مژده باد. سوار شدند و پس از نماز عصر بود و به سوى خيمه‌هاى امام حسين آمدند. در اين حال امام حسين ٧ جلو خيمه خود در حالى كه شمشيرش را بر زانو داشت نشسته بود و سر بر زانو نهاده بود و لحظه‌يى آن حضرت را خواب در ربود. خواهرش هياهوى لشكر را شنيد و گفت: اى برادر! آيا هياهو را نمى‌شنوى؟ امام حسين ٧ سر برداشت و فرمود: هم اكنون در خواب رسول خدا را ديدم كه به من فرمودند تو پيش ما خواهى آمد.

خواهر بر چهره خود زد و بانگ برداشت كه اى واى. امام حسين ٧ فرمود:

خواهركم! آرام باش. خدايت رحمت كناد، بر تو وايى نخواهد بود.[٢]

[١]. در اينجا در ارشاد مفيد، ص ٢١٢ و در ترجمه تاريخ طبرى، ص ٣٠٠٩ و ترجمه نهاية الارب، ص ١٦٤، ج ٧، آمده است كه شمر به ابن زياد پيشنهاد كرد كه نبايد به اين سخنان گوش داد. براى اطلاع بيشتر به آن كتابها مراجعه شود. نمى‌دانم آيا فتال

[٢]. در اينجا در ارشاد مفيد، ص ٢١٢ و در ترجمه تاريخ طبرى، ص ٣٠٠٩ و ترجمه نهاية الارب، ص ١٦٤، ج ٧، آمده است كه شمر به ابن زياد پيشنهاد كرد كه نبايد به اين سخنان گوش داد. براى اطلاع بيشتر به آن كتابها مراجعه شود. نمى‌دانم آيا فتال شخصا اين گونه حذف و تلخيص كرده است يا كاتبان نسخه‌ها؟ و توجه امام حسين٧ به برادر گراميش عباس٧ و گفتگوى ايشان با سپاه و تاريخ آن روز را كه عصر پنجشنبه نهم محرم بوده است نيز حذف كرده است يا حذف شده است؟ م.