ترجمه روضة الواعظين فتال نيشابوري - مهدوي دامغاني، محمود - الصفحة ٢٧٩ - مجلس بيستم، چگونگى شهادت امام حسين

و امام حسن ٧ به پيامبر ٦ گفت: اى رسول خدا! براى كسى كه ما را زيارت كند چه پاداشى خواهد بود؟ فرمود: هر كس مرا در حال حيات يا پس از مرگ زيارت كند و پدر و خودت و برادرت را در زندگى يا پس از مرگ زيارت كند، بر عهده من است كه روز رستاخيز او را نجات دهم.

دعبل بن على خزاعى به خود مى‌گويد: «آرام بگير كه در اين مورد براى تو چه بسيار سرمشق است.

شدت و هيجان اندوه خود را با ياد آورى رحلت پيامبر و كشته شدن وصى او و بريدن سر حسين و مسموم شدن حسن تسكين ببخش.»[١] و اين شعر هم سروده شده است:

«اندوههاى روزگار ابرهاى فشرده بر يك ديگر است و چشم حوادث با اشگ خود فاجعه مى‌بارد. هر گاه اندوهها بر تو هجوم مى‌آورد، با ياد آوردن مصيبتهاى اولاد فاطمه بتول ٧ آنها را آرام كن.»[٢]

مجلس بيستم در چگونگى شهادت امام حسين ٧

خداوند متعال در آيه ٤٢ سوره ابراهيم فرموده است: «و هرگز خداوند را از آنچه ستمگران مى‌كنند غافل مدان.» و در آيه ٢٢٧ سوره شعراء مى‌فرمايد: «و به زودى آنان كه ستم مى‌كنند خواهند دانست كه به چه كيفر گاهى بازمى‌گردند.» امام رضا ٧ فرموده است: محرم ماهى است كه مردم دوره جاهلى جنگ و خون ريزى در آن را حرام مى‌دانستند ولى ريختن خونهاى ما در آن ماه روا دانسته شد و حرمت ما در آن دريده شد و كودكان و زنان ما در آن اسير شدند و خيمه‌هاى ما را آتش زدند و هر چه در آن بود غارت كردند و در كار ما رعايت هيچ حرمتى‌

[١]. اين دو بيت دعبل صحيح‌تر و كامل‌تر در مناقب، ص ٤٦، ج ٤، آمده است. م.

[٢]. در همان صفحه ٤٦ مناقب، اين دو بيت به شاعرى به نام منبه صوفى نسبت داده شده است و چون صحيح‌تر بود، از آن ترجمه شد. خوانندگان گرامى توجه دارند كه ابن شهر- آشوب شاگرد فتال است و مطالب بسيارى از روضة الواعظين در مناقب آورده است. م.