جابر بن عبد الله انصارى مى‌گويد: سه روز پيش از رحلت رسول خدا ٦ شنيدم به على بن ابى طالب ٧ چنين فرمودند: اى پدر دو ريحانه! ترا نسبت به اين دو ريحانه خودم از دنيا (حسن و حسين ٨) سفارش مى‌كنم كه به همين زودى دو ركن تو ويران مى‌شود و خداوند بهترين جانشين براى تو خواهد بود.

و همين كه رسول خدا رحلت فرمودند على ٧ گفت: اين يكى از دو ركن من بود كه ويران شد، و چون فاطمه ٧ رحلت كرد، فرمود: اين هم ركن دومى كه پيامبر ٦ خبر دادند.[١] اصبغ بن نباته مى‌گويد: از امير المؤمنين على ٧ در باره اينكه چرا جنازه فاطمه ٧ را شب دفن كرده است پرسيدند. فرمود: او بر اين قوم خشمگين بود و خوش نمى‌داشت به تشييع جنازه‌اش حاضر شوند و بر هر كس كه آن قوم را دوست بدارد حرام است كه بر جسد كسى از فرزندان فاطمه نماز بگزارد[٢]. عبد الرحمن همدانى مى‌گويد: چون على بن ابى طالب در نيمه شب فاطمه زهرا را به خاك سپرد، كنار گور ايستاد و اين ابيات را فرمود:

«براى هر اجتماع دو دوست جدايى است و هر فراقى غير از مرگ كوچك و بى‌اهميت است. و همانا از دست دادن من فاطمه را پس از احمد ٦، دليل بر آنست كه دوستى دوام ندارد. به زودى ياد من و دوستى من هم فراموش مى‌شود و پس از من دوستى براى دوستى حديث خواهد گفت.»[٣]

[١]. با ذكر سلسله سند در بحار الانوار، ص ١٧٣، ج ٤٣، از امالى صدوق و در صفحه ١٨٠ از قول حافظ ابو نعيم آمده است. م.

[٢]. در بحار، ص ١٨٣، ج ٤٣، به نقل از مناقب ابن شهر آشوب آمده است. م.

[٣]. اين سه بيت در علل الشرائع و امالى صدوق همين گونه آمده است. در منابع مختلف ديگر با كم و بيشيها و اختلافات لفظى آمده است. مثلا در كشف الحق علامه، در كامل مبرد، ص ٣٠، ج ٤، چاپ دار النهضه مصر، دو بيت آمده و مى‌نويسد: على٧ به اين دو بيت تمثل جست. در شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ص ٢٨٨، ج ١٠، چاپ محمد ابو الفضل ابراهيم، مصر، ١٩٦٠ ميلادى، سه بيت آمده كه بيت اول آن متفاوت است و سرانجام در ديوان منسوب به حضرت على٧ قصيده‌يى نوزده بيتى آمده كه اين سه بيت هم از همان قصيده است. صفحه ٨١ ديوان، چاپ ادبيه، تهران، با ترجمه آقاى محمد جواد نجفى. م.