و گفته‌اند مرقد فاطمه زهرا ٧ در بقيع نيست، بلكه آرامگاهش در فاصله مرقد پيامبر و منبر آن حضرت قرار دارد و به اين گفتار پيامبر ٦ كه فرموده‌اند ميان قبر و منبر من باغى از باغهاى بهشت است استناد كرده‌اند و گفته‌اند مقصود مرقد فاطمه ٧ است.[١] و روايت شده است كه امير المؤمنين على ٧ هنگام دفن فاطمه ٧ چنين عرضه داشت:

«اى رسول خدا! درود و سلام بر تو باد، از سوى من به تو و از سوى دخترت كه در جوار تو فرود آمده است، و شتابان به تو ملحق شده است. اى رسول خدا! شكيبايى من از فراق اين دخترت كه برگزيده تو بود اندك شده و پايدارى من كم گرديده است، ولى براى من در تحمل درد بزرگ فراق از تو و مصيبت بزرگ مرگ تو، مايه تسكين و دلدارى است. آه كه خود من ترا در آرامگاهت قرار دادم و جان تو ميان سينه و گلوى من از تن تو بيرون شد و همه ما از خداييم و همانا كه ما به سوى او برمى‌گرديم. همانا امانت پس داده شد و گروگان باز پس گرفته شد، ولى اندوه من جاودانه و شب من همراه با بى‌خوابى و بيدارى است تا آنگاه كه خداوند براى من هم خانه‌يى را كه تو در آن اقامت دارى برگزيند. و هم اكنون دخترت به تو خبر خواهد داد و نيكو از او سؤال فرماى و اخبار را از او بپرس و حال آنكه هنوز از رحلت شما چيزى نگذشته و ياد شما فراموش نشده است و بر هر دو تن شما از من درود باد، درود وداع‌كننده با محبت، نه درود كسى كه خشمگين و رنجيده باشد. و اگر از اينجا برمى‌گردم چنين نيست كه از دلتنگى برگردم و اگر بمانم از سوء ظن به آنچه خداوند به شكيبايان وعده داده است نخواهد بود.»[٢]

[١]. اين موضوع در صفحه ٢٦٧ كتاب معانى الاخبار صدوق چاپ ١٣٦١ شمسى حوزه، با ذكر سلسله سند، از قول حضرت صادق٧ نقل شده است. ضمنا در اصول كافى، ص ٣٥٩، ج ٢،( همراه با ترجمه آقاى دكتر سيد جواد مصطفوى) حديث ديگرى از حضرت رضا نقل شده است كه فرموده‌اند: فاطمه٧ در خانه‌اش دفن شده است و در توسعه مسجد نبوى به روزگار بنى اميه ضميمه مسجد نبوى شده است. م.

[٢]. اين گفتار امير المؤمنين٧ به هنگام دفن حضرت زهرا در اصول كافى با ذكر سلسله سند از قول حضرت امام حسين با سوز و گداز بيشتر و اختلاف الفاظ آمده است( ص ٣٥٦، ج ٢). در نهج البلاغه همين گونه آمده است و ظاهرا فتال از نهج البلاغه نقل كرده است. رك. به: صفحه ٦٤٢ نهج البلاغه، چاپ آقاى فيض الاسلام، خطبه شماره ١٩٣ و به صفحه ٢٦٥ جلد ١٠ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، چاپ محمد ابو الفضل ابراهيم، مصر، ١٩٦٠ ميلادى، خطبه ١٩٥ و به شرح مفصل آن در صفحات ٢٦٦ تا ٢٨٨ همان جلد. م.