خداوند پروردگار من است و مرا بر هر ستمگرى از نسل لؤىّ بن غالب يارى مى‌دهد.» تمام اين ابيات دلالت بر ايمان ابو طالب رضى الله عنه دارد و هر كس منكر آن است بايد آنچه را گفتيم تأمل كند و بفهمد.[١] ابن عباس (رضي الله عنه) مى‌گويد: روزى على بن ابى طالب ٧ در حالى كه‌ إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا- إِلَيْهِ راجِعُونَ‌ مى‌گفت و مى‌گريست به حضور پيامبر ٦ آمد. پيامبر پرسيدند: چه خبر شده است؟ گفت: مادرم فاطمه دختر اسد درگذشت. رسول خدا گريستند و فرمودند:

اى على! خدا مادرت را رحمت كند كه تنها مادر تو نبود، بلكه مادر من هم بود. اين عمامه و دو جامه مرا بردار و به زنها بگو او را نيكو غسل دهند و در اين جامه‌ها كفن كنند و جنازه را حركت مده تا من بيايم و ديگر كارها را شخص خودم انجام دهم. گويد چون ساعتى گذشت پيامبر ٦ آمدند و جنازه بيرون آورده شد و پيامبر ٦ بر آن نمازى گزاردند كه پيش از آن بر كسى چنان نمازى نگزارده بودند و سپس چهل تكبير بر آن گفتند. آنگاه پيامبر ٦ به تن خويش وارد گور شدند و اندكى در آن آرميدند، بدون اينكه هيچ گونه صدايى شنيده شود و هيچ حركتى‌

[١]. خوانندگان گرامى توجه دارند كه از سوى معاويه و بنى اميه تبليغات فراوانى در مورد مؤمن و مسلمان نبودن ابو طالب سلام الله عليه مى‌شده است و به همين سبب پيش از روزگار فتال و تأليف روضة الواعظين چند كتاب مستقل در موضوع ايمان ابو طالب نوشته شده است كه از جمله ايمان ابى طالب اثر شيخ مفيد، درگذشته ٤١٣ هجرى است.

در ادوار بعد هم آثار ديگرى نظير كتاب ابو على فخار بن معد موسوى تأليف شده است.

در عصر حاضر هم كتاب ابو طالب، مؤمن قريش تأليف عبد الله خنيزى و ترجمه بخش ابو طالب از كتاب الغدير مرحوم علامه امينى با نام ابو طالب، مظلوم تاريخ، تأليف و ترجمه شده است. مجموعه اين ابيات در صفحات ٦٨ تا ١٨٢ جلد ٣٥ بحار الانوار، چاپ دار الكتب الاسلاميه، از منابع مختلف نقل شده است و در مورد اشعار ابو طالب مى‌توان به دو كتاب ديوان شيخ الاباطح ابى طالب، تأليف ابى هفان عبدى، دانشمند قرن چهارم هجرى و زهرة الادبا في شرح لاميه شيخ البطحاء، تأليف جعفر نقدى كه هر دو به ضميمه يك ديگر چاپ شده است، افست كتابخانه نينوى مراجعه كرد و در مجموع نمى‌توان به آنچه كه در برخى از كتابها نظير سيره ابو الفداء در مورد مؤمن و مسلمان نبودن ابو طالب آمده است اعتنا كرد. م.