چهل فرشته بر آن كار او را مدد كردند.[١] روايت شده است كه امير المؤمنين در نامه خود به سهل بن حنيف چنين مرقوم فرمود: سوگند به خدا، من در خيبر را با نيروى انسانى و قوه خوراك از جاى نكندم.

بلكه با نيروى ملكوتى و نفسى كه به پرتو خداى خود نورانى بود كندم و من شعاعى از شعاع احمدم. به خدا سوگند، اگر تمام عرب براى جنگ با من پشت در پشت نهند از جنگ نمى‌گريزم و اگر بر آنان چيره شوم، هرگز ستم نمى‌كنم. هر كس از من پرهيز نكند، مرگش بر او فرو مى‌افتد و قلبش همواره آكنده از بيم است.[٢] جابر بن عبد الله مى‌گويد: على ٧ در جنگ خيبر در را بدوش گرفت و كنارى نهاد و مسلمانان از آن بالا رفتند و قلعه را گشودند. پس از آن خواستند آزمايش كنند، كمتر از چهل نفر نتوانستند آن را تكان دهند.

سعيد بن جبير مى‌گويد: پيش عبد الله بن عباس رفتم و گفتم: اى پسر عموى رسول خدا! به حضورت آمده‌ام تا در باره على بن ابى طالب و اختلاف نظر مردم در مورد ايشان سؤال كنم. گفت: اى پسر جبير! آمده‌اى تا در مورد بهترين خلق خدا در امت مسلمان پس از رسول خدا از من بپرسى. از مردى كه در يك شب كه شب قربت نام دارد، هزار منقبت دارد. اى پسر جبير! مى‌خواهى در باره وصى رسول خدا و وزير و خليفه آن حضرت و صاحب حوض و لوا و شفاعت ايشان بپرسى. سوگند به كسى كه جان ابن عباس در دست اوست اگر همه درياها مركب و همه درختان قلم و همه مردم دنيا نويسندگان باشند و مناقب على و فضائل او را از روزى كه خداوند دنيا را آفريده تا روزى كه آن را نابود مى‌فرمايد بنويسند، نمى‌توانند يك دهم از آنچه را كه خداوند تبارك و تعالى به او ارزانى فرموده است بنويسند.[٣]

[١]. براى اطلاع بيشتر از اين حديث و سلسله اسناد آن و طرق مختلفى كه در منابع اهل سنت آمده است، به بحث مفصل ابن مغازلى شافعى در مناقب، صفحات ١٧٦ تا ١٨٩ و پاورقيهاى آن مراجعه فرماييد و براى اطلاع از منابع خاصه، به صفحات ٧ تا ١٩ جلد ٣٩ بحار الانوار، چاپ دار الكتب الاسلاميه مراجعه شود. م.

[٢]. بخشى از اين نامه كه خطاب به عثمان بن حنيف است، در صفحه ٢٨٩ جلد ١٦ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، چاپ محمد ابو الفضل ابراهيم آمده است. م.

[٣]. اين موضوع در منابع اهل سنت هم آمده است. براى نمونه، رك. به: صفحه ٢٣٥ مناقب خوارزمى( اخطب خوارزم) كه از قول رسول خدا٦ آورده است كه اگر درياها .... و به صفحه ١٣ تذكرة الخواص سبط ابن جوزى، چاپ مكتبة النينوى الحديثه. م.