منصور مى‌گويد: چون اين حديث را براى او گفتم، گفت: پسركم! تو از كجايى؟ گفتم: از اهل كوفه‌ام. پرسيد: عربى يا وابسته‌اى؟ گفتم: عربم. او بر من سى جامه و ده هزار درهم بخشيد و گفت: اى جوان! چشم مرا روشن كردى و مرا به تو حاجتى است. گفتم: به خواست خداوند متعال آن را بر مى‌آورم. گفت: فردا به فلان مسجد بيا تا آن برادر مرا كه دشمن على است ببينى. آن شب بر من بسيار طولانى گذشت و چون صبح شد به مسجدى آمدم كه آن را به من نشان داده بود. داخل مسجد رفتم و در صف نماز ايستادم. كنار من جوانى بود كه عمامه بر سر داشت. چون به ركوع رفت عمامه از سرش افتاد و ديدم كه سر و چهره‌اش چون سر و چهره خوك است. به خدا سوگند نفهميدم در نماز خود چه مى‌گويم تا آنكه امام سلام داد. گفتم:

اى واى اين چه حالى است كه در تو مى‌بينم؟ گريست و گفت: اين حجره را مى‌بينى؟ گفتم: آرى. گفت: داخل آن برو. چون وارد آن حجره شديم گفت: من موذن فلان خانواده بودم. هر سپيده دم ميان اذان و اقامه هزار مرتبه على ٧ را لعن مى‌كردم و هر روز جمعه هم چهار هزار مرتبه على را لعن مى‌كردم. روزى كه مى خواستم به خانه‌ام بروم بر اين دكه كه مى‌بينى تكيه دادم و خوابم برد. در خواب ديدم گويى در بهشت هستم و آنجا پيامبر و على ٧ را شاد و خرم ديدم و چنان ديدم كه حسن ٧ سمت راست و حسين ٧ سمت چپ پيامبر ايستاده‌اند. همراه امام حسن جامى ديدم. پيامبر فرمودند: حسن جان به من آب بده و او به رسول خدا آب داد. پيامبر فرمودند: به همه آب بده و همگان نوشيدند و چنين شنيدم كه پيامبر به حسن ٧ فرمودند: به اين شخصى هم كه تكيه داده است آب بده. امام حسن گفت:

پدر بزرگ آيا دستور مى‌دهيد به اين شخص آب بدهم؟ و حال آنكه او پدرم را هر روز ميان اذان و اقامه هزار مرتبه لعن مى‌كند و امروز چهار هزار مرتبه او را لعنت كرده است. در اين هنگام پيامبر ٦ پيش من آمدند و فرمودند: ترا چه مى‌شود؟

خدايت لعنت كناد، تو على را لعنت مى‌كنى؟ و حال آنكه على از من است، و چنان احساس كردم كه آن حضرت بر چهره من آب دهان انداخت و با پاى خود ضربتى به من زد و فرمود: برخيز كه خداوند نعمتهاى خود را بر تو دگرگون فرمايد. من از خواب پريدم و ديدم كه سر و چهره‌ام شبيه خوك شده است.